Ontwikkelingshulp sloopt de Derde Wereld

Al decennia worden we via de Staatsmedia gebombardeerd met beelden van kleine bruine kindjes die boven hun bolle buikjes met waterige ogen in de camera kijken, terwijl de vliegen een rituele paringsdans rondom het benepen, open mondje inzetten. Deze visualisatie van de Afrikaanse malaise wordt steevast geflankeerd door de stem van maffiameisje Caroline Tensen, of een bombastische mannelijke variant daarvan. De boodschap is altijd hetzelfde; geef, geef, geef. Vooral nu. Want het is erger dan ooit. Die mededeling wacht ons jaar na jaar, steeds rondom dezelfde periode. Dat roept toch redelijk wat vragen op, waarvan er inmiddels enkelen al half zijn beantwoord. Zelfs de grootste sceptici ten aanzien van ontwikkelingswerk staan regelmatig te klapperen met hun oren zodra er weer meer feiten aan het licht komen over kille, inefficiënte zieligheidsindustrie en de destructieve visie die daar aan ten grondslag ligt.

Allereerst dient gezegd te worden dat er een wijdverbreid misverstand bestaat over de grootte van Afrika, en de daaraan gekoppelde aanname dat de vele culturen binnen deze enorme lap aarde van noord tot zuid ook maar iets van elkaar weg hebben. De algehele generalisatie van landen en culturen door ons, de moreel superieure Westerling, wordt daar als enorm beledigend ervaren. Iemand uit Ivoorkust vergelijken met iemand uit Tanzania is net zo ridicuul als een Belg vergelijken met een Iraniër. Maar omdat dat natuurlijk allemaal veel te verwarrend is voor het domme plebs dat hun schuldgevoel wil afkopen door de opbrengst van de klaverjaspot van afgelopen woensdagmiddag op Giro 555 te dumpen, is het woord “Afrika” gekozen als mooi containerbegrip voor malaise, ziekte, honger, oorlog en dode kindertjes. Laten we het vooral niet te moeilijk maken, want dan zouden ze het rekeningnummer wel eens kunnen vergeten.

De vele honderden instanties die zich bezig houden met de zieligheidsmachine, verkopen gedeeltelijke aflaten in mooie verpakkingen. We nemen deze gretig af, want ons werkelijk in de lokale problematieken verdiepen en hoe corrupte overheden letterlijk het geld met medeweten van de goedmensindustrie onder elkaar verdelen, verplicht ons tot nadenken. En dat is niet de bedoeling. Nee, we verhullen ons liever in drogredeneringen. “Als er ook maar 10% aankomt is het al goed.”, “Niets doen is geen optie, want kinderen kunnen er niets aan doen.” en “Het is onze schuld dat ze zo arm zijn, want slavernij en grondstoffen en bla bla bla…” staan fier bovenaan de Bullshit Top-10 van Ondoordachte Linkschmensch-retoriek. Want het verandert er namelijk niets aan. Sterker nog; de hongersnoden worden alleen maar groter in de gebieden die we “geholpen” hebben, en de lokale Afrikaanse oorlogen vinden steevast plaats binnen dezelfde regio. Alleen zijn de soldaten nu beter bewapend en veel beter gevoed. Dankzij ons. De term Ontwikkelingshulp is dus in dit geval compleet gerechtvaardigd, maar het is niet de variant die men hier voor ogen heeft.

Van Ministers van Landbouw in Ethiopië die hun jaarbudget aan de medewerkers van hun eigen ministerie uitkeren omdat ze weten dat de volgende mislukte oogst weer voor Boeings vol hulpmiddelen en geld garant staat, tot Nigeriaanse krijgsheren die gestolen donaties omzetten in Kalashnikovs om schoolmeisjes tot kindsoldaten producerende seksslavinnen te maken zodat de hele vicieuze cirkel voor de zoveelste keer van voren af aan kan beginnen; het is allemaal bloed aan de handen van de zieligheidsindustrie. Maar laat duidelijk zijn dat het verkeerd is om te twijfelen aan de intenties van de mensen die daadwerkelijk met hun poten in de Eritrese klei staan en zieke peuters in hun armen zien bezwijken als gevolg van de enorme clusterfuck die mede dankzij hun superieuren ontstaan is. Nee, dat zijn de échte helden. Hun idealisme en inzet mag nimmer worden gebagatelliseerd, maar er is een wezenlijk verschil tussen goede dingen doen en dingen goed doen. Want onszelf moreel superieur achten en denken dat we de lokale politiek kunnen en moeten veranderen, is de arrogantie voorbij.

Moeten we dan helemaal niets doen? Jawel! Natuurlijk moeten we wel iets doen! Laten we ten eerste maar eens goed beseffen dat mensen in Afrika, van Marokko tot Zuid Afrika en van Senegal tot Djibouti, helemaal niet dom of onzelfredzaam zijn. Het feit dat bijna geen enkele Europeaan onderscheid tussen hun gebruiken en culturen kan maken, is juist een testament van de Westerse stupiditeit hierin. Medelijdenpleisters op wonden in lokale oorlogsgebieden plakken stimuleert juist méér oorlog, en pakjes rijst uit een vliegtuig mikken tijdens hongersnoden zorgt voor verdere passiviteit en devaluatie van autonomie. Het enige waar we de probleemgebieden op dat massieve continent mee kunnen helpen, is kennis en gereedschap. Een paar keer goed voordoen hoe je de basisbehoeften kunt vervullen, en dan loslaten. Geef een man een vis, en hij heeft eten voor een dag. Leer hem vissen, en hij kan zijn dorp voor altijd voorzien. De definitie van krankzinnigheid is namelijk steeds weer en keer op keer dezelfde handelingen uitvoeren maar toch andere resultaten verwachten. Dus wie is er hier nou eigenlijk gek? Steun Afrika! Laat ze met rust!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s