Hufters met een caravan

IWIH ziet de achterkant van het vaal witte gevaarte steeds groter worden. Hij trapt met alle macht op zijn rem. Het schelle krassende geluid doet vermoeden dat de remklauwen de remschijven ieder moment kunnen verpulveren. IWIH staat in gedachte al op de gouden roltrap naar het hiernamaals en beseft gelijktijdig dat hij helemaal geen uitvaartverzekering heeft. Net voordat de auto zich wil verenigen met de caravan voor hem, ziet IWIH de afstand tussen zijn Ford en de vaalwitte Adria action langzaam weer toenemen. De Citroen Picasso links, op een centimeter van de vangrail af, naast hem heeft minder goede remmen en moest uitwijken. IWIH begroet de bestuurder voor hem vriendelijk door 20 seconden lang onafgebroken de claxon ingedrukt te houden. De caravanhufter voor hem besloot te gaan inhalen op een tweebaans snelweg, want de vrachtwagen voor hem reed maar 85 kilometer per uur terwijl de caravanhufter de cruisecontrol op 90 kilometer per uur heeft staan, dan rijdt zijn degelijke gezinsauto zo lekker zuinig. Dat er een verschil zit van 65 kilometer per uur met het verkeer dat vlak achter hem zit op de linkerbaan, heeft de caravanhufter geen enkele boodschap aan.

Binnenkort worden de dagen weer wat langer, het kwik in de thermometer gaat omhoog, en dus worden de caravans weer achter de auto gehangen voor één of meerdere weekjes weg. Nu snapt IWIH sowieso niet waarom je in claustrofobisch kleine stalen bak voorzien van gaten met plexiglas je vakantie zou willen doorbrengen. Een 1200 kilometer lange reis naar de kust van Frankrijk, waar je heel toevallig op een camping geboekt blijkt te hebben, die voor het merendeel gevuld is met Brabanders. Behalve jouw buurman dan, want dat is een Duitser. Na twee keer vriendelijk ‘NEIN’ te hebben geantwoord op zijn uitnodiging voor een barbacue, zeg je tegen die rot mof dat hij die bratwurst in zijn darmkanaal kan duwen. Waarna de achterkant van jouw caravan als toilet gebruikt wordt door der Nachbar voor de rest van je verblijf. ’s Ochtends bij het opentrekken van de gemeenschappelijke douchruimte, vraag je je af waarvoor mensen de toiletten dan in vredesnaam gebruiken. Het restaurant, anderhalve bouwkeet, heeft de keuze uit patat met kroket of patat en frikandel. Verderop in het dichtstbijzijnde dorp zit alleen een kleine snackbar. Dat betekent dus twee weken lang patat uit diepzwart frituurvet en puzzelen op je klapstoel voor de caravan, waar der Nachbar iedere 10 minuten per ongeluk een voetbal jouw richting op hengst. Naar binnengaan is ook geen optie, want de caravan heeft de isolatiewaarde van een kippenren. Overdag loopt het zweet met stromen de bilnaad in en ’s nachts is het zo koud dat je aan je bed zou vast vriezen als je in je bed zou pissen. Iedere ochtend sta je op met een nekhernia, omdat de afstand van vloer tot plafond 10 centimeter korter is dan jouw lichaamslengte, waarna je met je chemisch toilet over het grasveld loopt om dat ding ergens te legen. Maar IWIH zal geen oordeel over een vakantie met de caravan an sich geven, dat moet een ieder voor zichzelf weten. Maar die hufterige bloedhonden met 2e vrouw en 3 kinderen, in bezit van een ruime stationwagen, die een caravan op aanraden van hun collega’s hebben aangeschaft en zich daarmee op de snelweg gaan begeven, daar hebben we bij IWIH een gloeiende teringhekel aan, netjes gezegd.

Die caravanhufters gaan dus rustig inhalen met hun blije vakantiehoofd. Kijken niet of nauwelijks in de spiegels en hebben dus geen enkel idee wat er op dat moment vol in de ankers moet om niet door de brandweer uit de Kip Royaal te worden geknipt. Vervolgens zit er een verschil van snelheid van een kilometer of 5 per uur met de auto op de rechterbaan, waardoor het inhalen makkelijk een minuut of 10 in beslag neemt. Dat er inmiddels allemaal mensen gefrustreerd achter hem rijden met dezelfde 90 kilometer per uur interesseert hem klaarblijkelijk geen ene zak, want de tweede vrachtwagen wordt in dezelfde manoeuvre ook gepasseerd. Dat er ook mensen gewoon moeten werken op het moment dat hij vakantie heeft, komt waarschijnlijk niet eens in hem op.

Beste caravanhufters, IWIH vraagt u vriendelijk om uw welverdiende vakantie niet in de spits te starten, om niet te gaan inhalen en al helemaal niet om u op de snelweg te begeven. U gaat gewoon over de provinciale weg, het woord zegt het eigenlijk al, richting de Provence. Zo hebben de overige weggebruikers geen last van uw kudt vakantie. Als u dit zou willen doen, doet u IWIH en de rest van automobilisten een enorm groot plezier. Bij voorbaat dank!

Advertenties

een reactie

  1. nog beter is het, dat Nederlanders helemaal niet op een grote weg in het buitenland rijden. Vraag een willekeurige monteur van de ADAC wat hij vindt van de rijvaardigheid van een Nederlander en je krijgt een bak stront voor je voeten gestort.

    Nederlanders kunnen beter met de fiets in Nederland blijven, of denk je echt, dat ze in Duitsland zitten te wachten op die slakken, die met maximaal 120 km. richting de middelandse zee op pad zijn?

    Of op overmoedigen, die de vrijheid van “je mag hier zo snel als mogelijk” gebruiken, om vóór Keulen met een kokende auto al in de berm te staan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s