Voetbal: De Nationale Placebo

De Romeinen hadden het al vroeg begrepen. Panem et circenses, ofwel brood en spelen, houdt het plebs rustig en afgeleid van de dagelijkse gang van zaken. Maar onder de noemer “spelen” vallen tegenwoordig enorm veel zaken, want de entertainmentindustrie heeft niet stil gestaan de afgelopen 2000 jaar. Eigenlijk zouden we het spreekwoord moeten updaten naar “Cheeseburgers en Boer zoekt Vrouw” of “Afhaalchinees en Jupiler League”. Sterker nog, tegenwoordig mogen we zelfs het nieuws en oorlogen als entertainment bestempelen. Als het maar met een camera in beeld te brengen is en je met je platte bips op de bank blijft zitten terwijl je een zak Tijgernoten naar binnen mikt. En hoe sensationeler de beelden zijn, des te meer smullen we er allemaal van. Immers is televisiekijken niet meer dan voyeurisme omdat het je vrijpleit van enige interactie met het onderwerp dat in 1080p aan je gepresenteerd wordt. In hapklare brokken natuurlijk, en daar ligt dan ook het hele probleem.

Er van uitgaande dat u, de lezer van dit epistel, niet dezelfde mentale capaciteiten als de zoon van liedjesschreeuwer Dries Roelvink bezit, dient hopelijk niet uitgelegd te worden dat het volksvermaak en de media voor een overgroot deel geregisseerd is door overheden en belanghebbende mega-corporaties zoals BlackRock, News Corporation et cetera. Neen, dit is geen aluhoedjesgeneuzel, maar vaststaand feit. Alles draait om de handel. Dat voornoemde entiteiten en regeringen op vele gebieden feitelijk dezelfde zijn is weer een verhaal voor later, maar doe ons een lol en neem het even aan voor waarheid. Het schimmenspel van grote beslissingen gebeurt meestal buiten ons gezichtsveld, maar bij sommige maatregelen ontkomt de overheid er niet aan om deze openbaar te behandelen. Dat is één van de voordelen van een democratie in de vorm zoals wij die hebben; wetten en bepalingen dienen inzichtelijk te zijn voor het volk.

Maar wat nu als je verschrikkelijk impopulaire besluiten moet nemen om er voor te zorgen dat je je eigen fuck-ups kunt verdoezelen en er op dat moment geen olie-oorlog woedt, Olympische Spelen gehouden worden in een corrupt maffialand of er een aflevering van Wie is de Mol in de pauperhuiskamers wordt gestraald? Niks aan de hand natuurlijk! Want het gehele jaar door zijn er op gezette tijden iedere week een aantal momenten waarop je als falende of corrupte politicus moeiteloos de grootste bende door de Tweede Kamer of gemeenteraden kunt jassen! Koning Voetbal regeert de domme meute en het volk vindt het heer-lijk! Met volledige overgave kijkt men, vaak door de mond ademend, naar wedstrijden tussen bijvoorbeeld Schubbekutteveen en Jeukanus. De hele wereld er om heen bestaat niet meer, alleen de twee-en-twintig glazen prima donna’s die tegen een veel te hoog salaris over het veld dartelen.

Toegegeven, sommige sporten zijn bij tijd en wijle best leuk om naar te kijken. En iedere discipline heeft wel zijn charme. Voetbal is echter tot een abominatie verworden van het eerlijke, noeste spel waar echte mannen tot bloedens toe met stalen noppen elkaars benen open schopten om een inworp te voorkomen. De commercialisering van de wekelijkse pot balletjetrap is tot monsterlijke proporties gegroeid, en dat is compleet de verdienste van mannen in maatpakken met rollende valuta alsook stimulering van de overheden en politieke partijen. Want deze laatste hebben natuurlijk verschrikkelijk veel belang bij de hypnotische werking van de opperste vorm van klootjesvolkvermaak. Hele landen donderen hun belastingstelsel aan de kant om toernooien binnen te halen, terwijl ze jaarlijks tientallen dan wel honderden miljoenen spenderen aan politiemachten om het gepeupel tegen elkaar te beschermen. Het is eigenlijk zo briljant, dat het respect verdient. Maar niemand interesseert het ook maar iets dat ze voor de gek gehouden worden. Immers, de cijfers 010 en 020 moeten elkaar haten. Want dat is belangrijk of zo.

Want bedenk je eens hoe dom de gemiddelde Nederlander is. Besef je daarna dat dus de helft nóg dommer is dan het gemiddelde. Anders was het geen gemiddelde geweest natuurlijk. Deze groep mensen zijn steevast supporters van een voetbalclub. Soms wel meer. Allemaal claimen ze dat hun specifieke voetbalclub de aller-aller-aller-beste is, en haten andere clubs vanuit de grond van hun hart. Dit noemen ze Club”liefde”. Clubliefde bestaat uit het heel erg hard zingen en schelden met andere randfiguren, die vaak meer tatoeages dan diploma’s hebben. Clubliefde is andere mensen op hun bek slaan als ze clubliefde voor een alternatieve vereniging hebben, vaak afhankelijk van hun geboorteplaats. Clubliefde is een religie. Niets meer, niets minder. Het islamitische kalifaat sloopt Perzische archeologische schatten. Feyenoorders slopen monumentale fonteinen. Beter valt het niet uit te leggen. En grappig genoeg hadden de Romeinen nóg een gezegde die van toepassing is op de voetbalcultus. “Religie wordt door simpele mensen beschouwd als waar, door wijzen als vals en door heersers als nuttig.”. Iemand nog een broodje?

Advertenties

2 reacties

  1. Ik moet tot mijn spijt bekennen dat ik vorig jaar aan de buis was gekluisterd bij onze nationale vliegramp.

    1. Leedvermaak is ook vermaak!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s