Een helder moment

Aan de hemel zijn slechts enkele witte strepen te zien. Het moet een mooie dag worden, qua weer, denkt Barend zittend in z’n bruine lederen chesterfield stoel. De stoel waarin Leni zo graag zat te lezen. Uren kon ze achter elkaar lezen in die stoel, waarbij de enige beweging, die waar te nemen viel, het omslaan van de pagina’s was. O man, ook al is het bijna drie jaar geleden, hij mist haar nog iedere dag. Maar vandaag wordt hij er extra pijnlijk aan herinnerd.

Vandaag verschijnen de drie lichtgetinte mannen, zoals ze op televisie altijd zo politiek correct kunnen omschrijven, voor de rechter. De drie lichtgetinte mannen die de schoudertas van Leni bruut van haar nek probeerden te rukken. Barend is er niet bij geweest. Hij was op die dag toevallig met een oude schoolvriend wat drinken in het café. 53 jaar hadden ze elkaar niet meer gezien, had zijn vriend uitgerekend. En toch herkende Barend hem direct, toen hij hem vanuit de verte aan zag komen. Via Facebook, Leni vond dat zij ook maar eens een profiel moesten aanmaken om wat meer contact met hun kinderen én kleinkinderen te hebben, had de vriend Barend weten op te sporen. Uren hebben zij bijgepraat onder het genot van een aantal biertjes. Tot het moment dat er een telefoon begon te piepen. Een opdringerig melodietje verstoorde het gesprek. De melodie kwam vanuit zijn jaszak. Barend wordt eigenlijk nooit gebeld op zijn mobiele telefoon en van zelf iemand bellen was al helemaal geen sprake. Barend excuseerde zich tegenover zijn vriend en nam de telefoon op. Het moest wel iets belangrijks zijn, normaal belt zijn zoon nooit overdag en al helemaal niet op het mobiele nummer. Enkele seconden later trok Barend wit weg. Met een glazige blik staarde hij vol ongeloof naar de ouderwetse jukebox, die in de hoek van het café stond.  De telefoon liet hij zachtjes uit zijn handen glijden. Leni, zijn Leni, was met haar hoofd op de rand van het trottoir gevallen. ‘Mama was op slag dood,’ vertelde zijn zoon. Toen Barend bij de plaats van overlijden aan kwam, was er alleen nog een rode vlek op de straatstenen te zien. De ambulancebroeders hadden Leni al voorzien van een witte zak. De politie stond te praten met een vrouw, die klaarblijkelijk getuige was geweest van het ongeluk, of eigenlijk het incident, zoals later bleek. Drie lichtgetinte mannen hadden zo hard aan haar tas getrokken dat Leni haar evenwicht verloor en met haar hoofd op de stoep landde.

En vandaag is de rechtszitting. Barend voelt zijn woede weer omhoog borrelen. Zijn eigen Leni is van het leven beroofd vanwege een paar tientjes, Leni was niet krenterig, maar smeet het geld ook niet over de balk. Meer dan een paar tientjes zal ze niet bij haar hebben gehad. ‘Koffie!’ klinkt het vanaf de gang en de zuster komt met een dienblad zijn kamer binnenlopen. Ze zet twee kopjes neer en ziet Barend bij het raam zitten. Hij mompelt onverstaanbaar. De zuster buigt zich naar Leni en vraagt: ‘is uw man weer zo in de war vandaag?’

Advertenties

een reactie

  1. Zwijneveld · · Beantwoorden

    nou heb ik geen dag kunnen wennen aan die website of er was alweer een nieuwe…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s