Discriminazi!

Het was vandaag weer zover. Onze bloedeigen Minister President besloot er wat verkiezingsretoriek uit te gooien om de stemmen op rechts af te snoepen. En met ‘rechts’ bedoel ik dan natuurlijk de PVV, dat in werkelijkheid één van de meest linkse partijen van Nederland is. Weet iedereen. Maar de quote van Mark Rutte was niet meer of minder dan een correcte observatie van de arbeidsmarkt, gevolgd door een oplossing die nogal verkeerd viel bij de immer verontwaardigde (politiek) linkse kerk. Want de realiteit van de menselijke aard is altijd een beetje pijnlijk voor socialisten. En de eerste reacties die via media en Twitter binnenstromen uit die hoek zijn natuurlijk de onderbuikgevoelens, waar de wens de vader van de gedachte is. “Rutte is een nazi!”, weergalmt het over het internet.

Maar is dat wel zo? De ‘Mohammed’ uit zijn verhaal heette vroeger namelijk ‘Sonny’, en Sonny kwam met zijn vader, moeder en zusjes per boot uit Indonesië. Het gezin had destijds de verkeerde kant gekozen in een conflict waarin Nederlanders de boosdoeners waren. Hun land van herkomst werd immers vele jaren lang bezet door Nederlandse strijdkrachten, die er voor zorgden dat zakenmensen de natuurlijke grondstoffen konden exporteren en rijke boeren hun land konden laten bewerken met winstgevende gewassen. Toen daar uiteindelijk de pleuris uitbrak omdat de meeste Indonesiërs het stelselmatige misbruik van volk en vaderland niet meer pikten, vluchtte een groot gedeelte van de inheemse bevolking dat nog loyaal aan de Nederlandse bezetters bleef. Ze voeren naar de andere kant van de wereld en kwamen aan in het koude, kille kikkerlandje van de roomblanke voormalige bezetters. Overigens in de volle verwachting dat ze daar beloond zouden worden voor hun trouwe dienst, dat ze ook werd toegezegd door de toenmalige regering.

Niets is echter minder waar. Vanaf het moment dat Sonny met zijn ouders en zusjes van de boot af stapten, vielen ze van de ene teleurstelling in de andere. Na eerst jaren lang ondergebracht te zijn in ‘nood’opvangcentra, kregen ze uiteindelijk een eigen rijtjeswoning die ze mochten huren van hun zeer summiere uitkering. Maar Sonny en zijn landgenoten hadden iets dat vandaag de dag als iets heel merkwaardigs wordt gezien. Je mag het er, getuige de selectieve verontwaardiging over de uitspraken van Rutte, zelfs niet eens meer over hebben! De Indonesiërs, die (verrassing!) allemaal allochtoon waren, toonden karakter! Jazeker, lieve lezers; karakter! Met ruggengraat en al! Gingen Sonny en zijn zusjes bij de pakken neerzitten en zichzelf laten overweldigen door haat tegen de immer liegende Nederlandse overheid? Nee! Natuurlijk niet! Ze participeerden en plukten de vruchten van deze Westerse maatschappij, en adopteerde daar zelfs een enorm groot deel van. Zonder subsidieclubjes, zonder speciale wetgeving en zonder politieke partijen die hun behoeftes op de agenda hadden staan.

Jazeker, Sonny werd in het begin wel eens uitgemaakt voor spleetoog of pinda, en zijn zusjes werden op straat uitgelachen vanwege hun gekke dialect. Daar baalden ze allemaal stevig van, maar het weerhield ze er niet van om op school hun best te doen. Ook al waren ze de enige gekleurde kinderen in de klas, met alle plagerijen die daarbij hoorden; opgeven was nooit een optie. En na hun schooltijd wilden ze werken. Centjes verdienen om uit dat veel te kleine huurhuis te vertrekken en hun eigen vleugels uit te slaan om zo alle kansen die ze konden krijgen te benutten. Sonny’s zusjes werden intussen verliefd op leuke, Hollandse knapen die ze meebrachten naar hun ouders. Uiteraard was het in het begin onwennig aan de eettafel, maar toen duidelijk werd dat de warme eilandmentaliteit een zeer welkome aanvulling was op de praktische Nederlandse gereserveerdheid, werd er al snel een huwelijk tussen de culturen gesloten. Sonny had daarentegen in de eerste jaren moeite om een baan op zijn niveau te vinden, maar gelukkig was er voldoende arbeid voorhanden om werk aan te nemen waar hij eigenlijk te goed voor was. Dit stoorde hem niet, want hij kon nu geld verdienen en zijn kans afwachten op een betere positie. En ondertussen deed Sonny zijn stinkende best.

Nu, een viertal generaties later, mogen we spreken van een navenant complete en succesvolle integratie van de Indonesische immigranten. Een groot deel van hun cultuur is niet alleen bewaard gebleven, maar ook integraal met de complete Nederlandse samenleving verwoven in een tapijt dat veel kleurrijker is geworden sinds hun komst. Sterker nog; vrijwel de enige momenten dat mensen met Indische voorouders “Indo” worden genoemd, is om hun uiterlijk te omschrijven. En zelden is dat met een negatieve connotatie. Want we mogen gerust stellen dat ze als volledig Nederlander worden gezien, en ze zichzelf terecht ook zo voelen. Maar dat moeten we allemaal maar even vergeten, want het gaat nu om een Mohammed. En Mohammed is natuurlijk ALTIJD een slachtoffer. Zelfs al hebben hij en zijn familie nog geen fractie meegemaakt van wat Sonny heeft moeten doorstaan, en genieten ze vele malen meer privileges in onderwijs, financiën, huisvesting en politieke aandacht. Maar als je daar als maatschappij wat karakter en aanpassing voor terugvraagt, ben je dus een nazi. So be it. Noem mij maar een nazi. Ik ben, gezien de nieuwe definitie, in goed gezelschap.

Advertenties

2 reacties

  1. […] leger leren ze vooral hoe je jezelf zo snel mogelijk over kan geven. En volgens de levende legende Svennusmax hebben ze er minstens vier fabrieken die witte vlaggen produceren. Ik geloof dat direct. Nu zijn […]

  2. internationalgoyimparty · · Beantwoorden

    een verdere joods geleide partij…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s