Partij van de Lafheid

Bert van der Roest is een laffe dief. Ik herhaal: Bert van der Roest is een laffe dief. Bert van der Roest is iemand die je in Utrecht op straat uit mag schelden voor rover, afzetter, ladelichter, bandiet, schelm, bedrieger, jatter, crimineel, misdadiger, oplichter, delinquent, gapper, langvinger, jatmoos, kleptomaan, landhaai, oplichter, plunderaar, steler en bovenal oneerlijk persoon. Ik moedig dat persoonlijk van harte toe, want Bert van der Roest vond het ook nog eens nodig om achteraf te liegen over het bedrag dat hij van de mensen stal die toch al het aller-aller-allerminste bezitten van alle mensen in Nederland. Sterker nog; Bert van der Roest vindt zichzelf nog wel het grootste slachtoffer ook! Dit, mijne dames en heren, is de PvdA-mentaliteit in een notendop.

Want kun je het veroordeelde crimineel Bert van der Roest nou eigenlijk écht kwalijk nemen wat hij gedaan heeft? Is hij niet gewoon het product van zijn omgeving? Jarenlang lidmaatschap van een partij die openlijk de oorlog verklaard heeft aan ondernemerschap, hardwerkende mensen en alles wat met vrijheid te maken heeft, kan een mens simpelweg geen goed doen. Want arme Bertje van der Roest was, toen hij nog slechts een knaapje was, een idealist. Bertje vond dat iedereen hetzelfde zou moeten verdienen, de sterkste schouders moesten de zwaarste lasten dragen en mensen die het minder hadden moesten in bescherming genomen worden. Bertje woog destijds nog maar 75 kilogram, en was best een aardige jongen om te zien. Bertje studeerde ook, want Bertje was slim volgens zijn vrienden. En als je studeerde, dan werd je in de tijd dat Bertje naar school ging gewoon lid van de Partij van de Arbeid. Dat hoorde nu eenmaal zo, want anders was je een fascist. Na zijn studie droomde Bertje van een carrière als acteur. Want als je socialistisch bent, dan dien je ook creatief te zijn. Zo werkt dat nu eenmaal, en de PvdA is helemaal gek op creatieve mensen. Zoals de stylist van Hans Spekman of de kapper van Diederik Samsom bijvoorbeeld. Maar Bertje was niet erg succesvol, en moest andere baantjes zoeken om zijn Vinex-vrouw in zijn Vinex-woning te onderhouden, want de afbetalingen op de auto’s liepen ook gewoon door.

Echter, toen hij hier en daar een rolletje begon te krijgen als figurant, vond Bertje het maar al te leuk om daar over op te scheppen in de kroeg en op de PvdA-bijeenkomsten. En gezien PvdA-ers helemaal wild worden van BN-ers die zich aan hun zaak verbinden, werd de potentiële wereldster al snel ingelijfd om een raadszetel in Utrecht te komen bezetten. Want iemand met een sociaal hart die ook nog eens leuk in de camera kan kijken; dáár gaat het rode hart sneller van kloppen. Het feit dat Bertje voor de rest niet zo veel kon, werd uiteraard met de mantel der onwetendheid bedekt, zoals de traditie is binnen de partijkaders. Een aansluitende traditie binnen de Partij van de Arbeid is dat onkunde wordt beloond met bestuurderspostjes en functies bij subsidieclubjes. In dit geval zocht de met publiek geld gesponsorde Daklozenkrant nog een financiële man voor hun boekhouding, en Bertje acteerde er zich heel keurig als accountant naar binnen. Bertje had namelijk ooit eens de bonnetjes bewaard voor zijn lokale amateurtoneelclubje, en dan geld je in socialistische kringen al snel als financieel genie. En zo verdiende Bertje een leuk centje bij, en al helemaal toen hij gecast werd als schermopvulling voor onder andere ‘Goede Tijden, Slechte Tijden’ en een verschrikkelijke slechte policor-kinderfilm genaamd ‘Kikkerdril’. Hierdoor raakten zowel het ego als het uitgavepatroon van Bertje in een opwaartse spiraal, en er ging geen dag voorbij dat Biertje Bertje, zoals hij in het lokale Utrechtse uitgaanscircuit bekend stond, niet ergens in een kroeg aan de Oudegracht stond om zichzelf de hemel in te prijzen. Uiteraard ondersteund door hectoliters gratis bier voor diegenen die het maar aanhoren wilde, want dat is niet meer dan sociaal.

Maar toen de geldstroom ineens ophield en Bertje diep in de doordeweekse nacht beschonken naar zijn bankrekening staarde, sloeg hem de schrik om het hart. Bertje realiseerde ineens dat hij een gat in zijn hand had, maar het kon toch niet zo zijn dat een gevierd acteur als hijzelf moest inbinden in zijn levensstijl? De mensen verdienden hem gewoon! Hij pakte nog een Heineken uit de koelkast, en liep naar de keukentafel. Daar lag het pasje van de bankrekening van de Daklozenkrant, waar op dat moment veel geld op stond. De krantverkopers zonder woon,- of verblijfplaats hadden namelijk heel hard hun best gedaan om de blaadjes te verkopen zodat ze weer een nuttige invulling van hun leven gevonden hadden. Dat voelde fantastisch, hadden er meerdere van hen aan Bertje toevertrouwd. Bijdragen aan de maatschappij na zich zo lang nutteloos gevoeld te hebben was een enorme opsteker voor de mensen die tussen de plinten van de maatschappij beland waren. Bertje had er eentje destijds gebroederlijk op de schouders geklopt en had zelfs een Schultenbräu met hem gedronken. Het was dan niet helemaal zijn merk, maar Bertje dacht maar zo: bier is bier, en ik heb weert een mooi verhaal om in de kroeg te vertellen!

En omdat Bertje zo betrokken was bij die arme mensen, kon het vast geen kwaad om even wat centjes over te maken naar zijn eigen rekening. Dat hoefde niemand te weten want dat zouden ze toch wel begrijpen en het was maar voor korte tijd. De casting-agent van Bertje had namelijk beloofd dat hij wel een rolletje in een reclame kon regelen voor hem, en dat schoof al gauw enkele tienduizenden euro’s. Dan zou Bertje die paar piek lachend terugstorten, en in de papieren was dat eenvoudig weggewerkt. Maar die rol die kwam niet, terwijl de maanden wel voorbij vlogen. Bertje hield vertrouwen, en downscalen in levensstijl was nog steeds geen optie. Hij wist op een gegeven moment niet eens meer hoeveel hij geleend had. Hij durfde er zelfs niet meer naar te kijken. En ineens stond de directeur van de Daklozenkrant aan de deur. “Fuck…”, dacht Bertje op dat moment. “Als ik maar niet geroyeerd word bij de PvdA…”. En zoals met elk sprookje, mijne dames en heren, komt Eind Goed, Al Goed. Bertje mag zich nog steeds trots partijlid van de Partij van de Arbeid noemen, want de partijleiding vond dat het stelselmatig en over langere periode geld stelen van arme mensen die er keihard voor gewerkt hadden prima binnen de gestelde partijlijnen paste. De tyfus toegewenst voor jullie, Bertje en de PvdA-partijleiding! Van ons allemaal, juist omdat we zo sociaal zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s