Apothekers

Volgens het woordenboek betekent het woord apotheek: winkel waar al dan niet op recept verstrekte geneesmiddelen worden verkocht, die hetzij kant en klaar door de farmaceutische fabriek worden aangeleverd, hetzij ter plekke door de apotheker en/of de apothekersassistenten worden bereid. Of te wel een winkel waar je pillen haalt.

Omdat je tijdens een depressie toch gewoon moet blijven eten, gaat IWIH  een zak vol tabletten halen bij de apotheek. En dat levert hem meteen de nodige hartproblemen op. Een hok vol zuur kijkende mbo-ers, die blijkbaar ergens een cursus voor apothekersassistenten hebben gevolgd, halen deskundig het bloed onder je nagels vandaan. Tergend langzaam sjokken de apothekersassistenten richting een grote kast met vakken, waarin allerlei papier zakken staan, voorzien van een sticker met naam. Blijkbaar zit er geen enkel systeem in het vullen van de vakken, want bij iedere klant worden bijna alle zakken bekeken en sjokt misses paracetamol weer terug naar de balie om even mee te delen, dat ze het nog niet gevonden heeft. Geen nood, ze zal even in de computer kijken. Met de snelheid waarmee ze zich voor beweegt, scrolt ze langs alle namen in het klantenbestand. Om na een paar minuten tot de conclusie te komen, dat het nog niet is klaargemaakt. Maar gelukkig als klant, kun je er even op wachten. Het pillenwonder schuifelt naar de enorme ladekast, waar ze vervolgens alle lades naar buiten trekt om bedachtzaam met het hoofd te schudden alsof ze een goedkeuring van de klant verwacht.

Als het Scheidegger-talent dan eindelijk de pillen bij elkaar heeft verzameld, moet ze ook nog even vragen of de klant het medicijn voor het eerst gebruikt. In alle onnozelheid zegt de klant ‘ja’. En hup de witte broek en groen witte polo loopt weer terug naar de computer, waar ze na enige tijd erachter komt hoe je een digitale bijsluiter afdrukt op papier. Voorzien van 2 velletjes papier loopt ze weer terug naar de klant en leest dan enkele zinnen uit de bijsluiter. IWIH heeft zichzelf dus na een halve klant al van binnen maagbloeding gevreten. En aan het papiertje te zien, wat hij bij de ingang uit een apparaat heeft geplukt, moet hij dit tafereel nog 9 keer aanschouwen. Er wordt aan klanten verteld, wat ze met zalf moeten doen. Dat ze niet moeten gaan autorijden als ze zich niet lekker voelen. Dat deze Chinese medicijnen net zo betrouwbaar zijn als van het merk, wat meneer al 29 jaar meekrijgt. Dat je de pil niet moet vergeten in te nemen. Waarom klanten medicijnen ineens zelf moeten betalen. Dat je zonnebrand het beste al voor het zonnen aan moet brengen. En ga zo maar door…

Wat kan er in vredesnaam moeilijk zijn aan een paar doosjes met pillen in een zak flikkeren, naametiket erop, op alfabetische volgorde zetten in de vakkenkast en het zakje meegeven aan de persoon, waarvan de naam overeenkomt, met de naam op het zakje?

Als IWIH dan eindelijk aan de beurt is, blijkt het voorgeschreven medicijn, dat IWIH nodig heeft niet op voorraad te zijn. IWIH staart tien tellen rustig naar het plafond, kijkt de apothekersassistente daarna recht in de ogen en zegt duidelijk verstaanbaar: “Doet u mij dan maar een doos van die andere placebo’s mevrouw, want ik ga hier niet weg voordat ik m’n zak met pillen heb!”

Advertenties

3 reacties

  1. Je zou er depressief van worden.

  2. Heel erg herkenbaar. Hier in ’t dorp is ook zo’n pillenwinkel. Personeel: één half-dove dame die je altijd luid en duidelijk moet aanspreken (altijd leuk als je net een gezinsverpakking condooms komt halen), twee dames die het nodig vinden hun coiffure met allerlei lappen te bedekken en één oudere dame die vóór ze naar het werk gaat minstens een liter schoonmaakazijn drinkt en zich ook als zodanig gedraagt – ik verdenk haar er van dat ze ook onder werktijd door zuipt trouwens.

    Het liefst laat ik me dus helpen door de half-dove dame, al was het maar omdat ik toch geen condooms gebruik. Maar een hel blijft het.

  3. Er zit wel een systeem in de kasten maar die mensen zijn zo dom dat ze iedere keer het hele alfabet al dan niet hardop moeten opnoemen om te beseffen dat mnr./mvr. de Jong bij de letter J ligt die in lade H t/m L ligt. En het gebeurt ook nog weleens dat een medewerker al 5 minuten geen koffie meer heeft gedronken en daarom het papieren zakje uiteindelijk bij de D van ‘de’ terechtkomt.

    Ik heb ooit stage gelopen bij een apotheek omdat ik misschien farmacie wilde gaan studeren. Ze hebben ook iets als een ‘pil-rol’ waar voor patienten alle soorten pillen per moment van de dag samen verpakt zitten, maar soms gebeurt het dat ze die niet komen ophalen en die pillen mag je dan niet zomaar als rol in de kliko smijten maar neen je moet de pilletjes uit de zakjes halen door met een pincet een gaatje te poeren in het plastic en vervolgens de pilletjes in een soort quarantaine emmer eruit te floepen. Toen ik voorstelde om gewoon langs de bovenkant van de rol het plastic open te knippen met een schaar en alle pillen er tegelijkertijd uit te laten vallen boven de emmer waren ze oprecht in shock, zoiets slims konden ze niet zelf bedenken ”WAT ONGELOVELIJK SLIM BEDACHT MET DIE SCHAAR!!!”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s