Participatiewet: Gevolgen voor Bas

Dit verhaal is met toestemming van Bas (pseudoniem) geplaatst. Lees het verhaal van Bas die een Wajong uitkering heeft, en wat de nieuwe participatiewet met hem doet. Schan-da-lig!

Als kind was ik al een zenuwlijer en erg onrustig van binnen. Ik woonde samen met mijn moeder en zus, financieel waren er altijd problemen.

Als kind kon ik mij al druk maken of wij in ons huis konden blijven wonen en of er de volgende dag wel eten zou zijn, met die gedachtes dook ik als klein jongetje mijn bed in.

Veranderingen kon al ik al helemaal niet tegen, ik kon mijn gevoel niet verklaren maar kan het nu omschrijven als “de zenuwen gieren door je lijf”.

Rond mijn 10e jaar is het (blijkbaar) allemaal teveel geworden, de angst en depressie sloegen in als een bom. Ik kreeg dwangneuroses zoals 100x per dag mijn handen wassen, angst voor brand wat zich uitte in tientallen keren kijken of alle lampen uit waren. Ik kon tientallen minuten naar een lamp kijken om mijzelf ervan te overtuigen dat hij toch echt uit was, hetzelfde gold voor het gasfornuis, ik moest zeker weten dat alle knoppen op de uit stand stonden. Ik zag wel dat het zo was, maar mijn gedachtes lieten mij steeds twijfelen. Ik kon er dan zo lang staan totdat mijn moeder mij bij het gasfornuis wegtrok en zei dat ik niet zo raar moest doen. Kon dan nog uren lang in bed het beeld van de stand van de knoppen zien en blijven twijfelen of ze echt uit stonden. En zo waren er nog tientallen dwangneuroses.

Rond mijn 11e jaar werd het mij teveel, ik raakte zwaar depressief en at niet meer, verzorgde mijzelf niet meer en het enigste wat ik wilde was dood zijn. Ik werd letterlijk gek van mijn eigen gedachtes en gedrag.

Toen begon het traject psychiatrie, heb letterlijk dozijnen psychiaters, psychologen, maarschappelijkwerkers versleten om tot de oorzaak te komen van mijn problemen. Die werdt nooit gevonden en werd er besloten mij op mijn 15e op te laten nemen in een psychiatrische inrichting. Lang verhaal kort bijna 2 jaar gezeten zonder resultaten, ik was er volgens de begeleiders toch niet echt op mijn plek geweest (mijn vraag tot op de dag van vandaag waarom mij dan 2 jaar lang vasthouden?)

Met mijn moeder was het in de tussentijd steeds slechter gegaan (schuldgevoelens) en was eigenlijk tegelijkertijd zelf opgenomen in een inrichting.

Mijn hele famillie was niet van de psychiatrie, ze vonden het allemaal maar onzin. Toen kwam het moment dat de hele famillie zich tegen mij als kind keerde, het was allemaal mijn schuld dat mijn moeder opgenomen moest worden en ik had de familie ten schande gemaakt.

Ondertussen was mijn moeder zo van de wereld dat zij mij niet meer herkende als zoon, als ik op bezoek ging vroeg zij mij steeds wie ik was en of ik haar niet mee kon nemen uit die inrichting. Ik als kind wist totaal niet meer wat er gebeurde, ik was zelf al niet goed en miste toch mijn moeder die dan voor mij zat.

Toen zij daaruit kwam en ik op verlof was ging ik naar het ouderlijk huis. De muziek hoorde ik buiten al keihard spelen (klassiek, kan er nu nog steeds niet tegen) en vond mijn moeder in de slaapkamer …. ze had zelfmoord gepleegd.

Wederom werd het mij door de famillie verweten en werd letterlijk door het hele huis geslagen door famillieleden.

Maargoed, verder … na de inrichting waar ik in zat en die voor mij niet veel hadden kunnen betekenen werdt het tijd om begeleid te gaan wonen, begeleiding stelde niks voor en na een kleine 2 jaar moest ik maar op mezelf gaan wonen. Dat werdt niks, ik wist niet hoe je rekeningen moest betalen en eigenlijk niet hoe het leven in elkaar zat, elk klein dingetje was mij al geestelijk teveel.

Na huurachterstand kwam ik dus op straat terecht waar ik 2 jaar als dakloze geleefd heb als tiener. Ondersteuning had ik niet, wist simpelweg de wegen er naartoe niet en het was heel moeilijk in combinatie met mijn depressies helder na te denken.

Op een gegeven moment heb ik mijzelf toch naar de Sociale dienst weten te slepen en een uitkering aangevraagd. Ik kreeg deze toegewezen aangezien ik bij een oude vriend van het begeleid wonen ingeschreven kon worden.

Mijn leven kwam een beetje in een rustiger vaarwater, kon mijn zorgverzekeraar weer betalen en kon naar een huisarts waar ik antidepressiva voorgeschreven kreeg welke mij enigzins wat rustiger maakte en mijn depressie voor een deel onderdrukte.

Bij de sociale dienst was het niet makkelijk, ik kon werk niet aan maar werd continu gepushed en dreigen met het stopzetten van mijn uitkering hoorde ik zo goed als maandelijks. Mijn geest en leven waren totaal niet op de rit maar dat werdt maar niet begrepen. Telkens op gesprek moeten komen, maandelijks briefjes in moeten leveren, huisbezoeken ….. noem het maar op.

Op een gegeven moment (na jaren vechten om elke maand mijn rekeningen te kunnen betalen) kreeg ik een ambtenaar die mij wees op de Wajong … Wa-watte? Ik had er nog nooit van gehoord. Na uitleg en de aanvraag kwam er een hele vriendelijke man van het UWV op het kantoor van de SD. Ik heb deze man mijn verhaal verteld en was zeer begrijpend. Tot mijn vreugde werd mij Wajong toegewezen en de rust die mij toen overviel was onwerkelijk, ik had nog nooit zoiets gevoeld.

Geen stress van de Sociale dienst en eindelijk tijd om mijn leven te overzien en aan mijzelf te gaan werken, alleen (!) … mijn vertrouwen in de psychiatrie was 0,0.

Ik skip even heel wat jaren, welke elke dag toch een gevecht zijn wat mijn depressies betreft.

Het ging voor mijn doen goed (!!) mijn eigen dagindeling, mijn geld waar ik op kon rekenen waarmee ik mijn rekeningen mee kon betalen (een 2e x op straat zou mij niet meer gebeuren).

Ben nu 43 jaar heb nog steeds last van depressie’s en dwangstoornissen, wat lichamelijke klachten erbij gekregen door mijn verleden en levensloop, het gemis aan famillie, trauma’s van het verleden …. maar ben er nog ! :)

 

Wat de participatiewet doet met mij als oud Wajonger en de aankomende herbeoordeling is wel bekend. Depressie’s worden erger, dwangneuroses worden sterker en continu angstgevoelens etc. …. dit zijn slechts een paar bijwerkingen van de P-wet.

Wordt ik arbeidsgeschikt bevonden? ik weet het niet, wist ik het maar. kan iemand als ik arbeidsvermogen krijgen en waardoor dan? Als je leven een dagelijks gevecht is en je de wil om te willen leven kan ik het er gewoon niet bij hebben. (wie wel?)

Heb alleen de lagere school afgemaakt en kreeg toen leerplichtontheffing aangezien ik het psychiatrische traject in ging.

Had liever een onbezorgd leven gehad, opleiding goede baan, vrouw & kids, maar het is niet voor mij weggelegd en daar heb ik mij allang bij neergelegd.

Mij rest de vraag : mevrouw Klijnsma waarom mensen zoals ik de stuipen op het lijf jagen en de gezondheid verslechteren terwijl het “overleven” op zichzelf al een dagtaak is?

Nogmaals participatie zit er voor mij niet in, geen kwestie van willen maar gewoon niet kunnen.

Dat alle stress van de P-wet voor mij teveel is geworden mag duidelijk zijn en zovelen met mij. Ik had hard gewerkt aan mijzelf, was al heel ver gekomen ben nu letterlijk terug in mijn slechtste periode van mijn leven.

Mogen wij aub wat rust en de kans ons leven te leiden … wij zijn ook maar mensen die hier niet zelf voor gekozen hebben.

Ik ben moe, geestelijk op ……. ik moet proberen wat rust te gaan vinden.

Wajong was de rots in de branding …. op dit moment een vloek.

 

Ik wil de leden van het UWV Wajong Forum (Perspectief) bedanken welke mij gesteunt en wijzer gemaakt hebben in de wet en regelgeving w.b. de Wajong.

Wens jullie sterkte, moed en rust toe welke jullie zo verdienen !

Groet,

Basindewar

Bas op twitter. En dit is zijn persoonlijke blog.

 

Advertenties

3 reacties

  1. Gelukkig heeft de Tweede kamerbij de behandeling van de Participatiewet besloten dat de mensen die in de Wajong zitten, daar ook in mogen blijven. Alleen van nieuwe aanvragen va 2015 wordt bepaald: heeft deze jonggehandicapte arbeidsvermogen, dan geldt de Participatiewet en val je onder de verantwoordelijkheid van de gemeente.
    Mijnheer hier zal de komende jaren wel worden heringedeeld met als slechtste scenario dat – bij arbeidsvermogen – de uitkering per 2018 met 5% wordt verlaagd. UWV zal hem dan wel ondersteunen in zijn zoektocht naar werk. Bij duurzaam geen arbeidsvermogen behoudt hij zijn wajonguitkering maar zal UWV geen re-integratiemiddelen inzetten en wordt mijnheer ‘met rust gelaten’.
    Lang verhaal kort: hij blijft gewoon in de Wajong maar wordt wel heringedeeld.
    Ik snap daarom het beklag in deze casus ook niet zo goed. De organisatie die deze mijnheer heeft geholpen zijn – toch beklagenswaardige – verhaal op papier te zetten heeft hem op het verkeerde been gezet en ongeruster gemaakt dan m.i. nodig is. Wat dan toch weer onnodig bijdraagt aan zijn verwardheid, spanning en onzekerheid.

  2. Hallo,

    Mijn partner zit in ongeveer dezelfde situatie en zou daarom graag in contact met deze man komen. Via Twitter lukt het niet, mogelijk wel op een andere manier. En ik hoop dat je ons daarmee kan helpen. Mvg Bianca

  3. Zie dat zijn website er niet meer is. Zijn Twitter account nog wel. Verder heb ik ook geen contact gegevens van hem.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s