Ik heb deze week serieus onderzoek gedaan. Niet zomaar wat rondvragen, nee: methodologisch verantwoord veldwerk. Ik begon bij de bakker en een klant, ging door naar de buurman, de buurvrouw, de man die altijd te lang twijfelt bij de zelfscankassa, en eindigde bij de postbezorger die normaal alleen “pakketje” zegt.

En wat bleek? Ze stemmen allemaal PVV. Alle acht. Dat is geen toeval, dat is statistiek.

Ik weet dat sommige mensen zeggen dat Nederland iets groter is dan mijn directe omgeving, maar dat voelt voor mij te theoretisch. Ik zie die mensen nooit. Ik zie wél de bakker en z’n klanten, de buurvrouw en de zelfscanman. Dat zijn echte mensen, met echte meningen, die ik persoonlijk heb geverifieerd.

Acht mensen is misschien niet heel veel, maar het is wel acht keer hetzelfde antwoord. Dat is een patroon. En patronen negeer je niet, tenzij je natuurlijk bang bent voor de waarheid.

Daarom heb ik voor mezelf een duidelijke regel opgesteld: als op 18 maart blijkt dat de uitslag niet overeenkomt met mijn steekproef, dan is er iets mis met het systeem in Nederland. Niet een klein beetje mis, maar fundamenteel mis.

Dan kan ik niet anders dan concluderen dat er fraude is gepleegd. Niet omdat ik dat wil, maar omdat de cijfers het zeggen. Mijn cijfers. Mijn acht.

Tot die tijd blijf ik alert. Ik houd de bakker en z’n klant in de gaten. De buurvrouw. De buurman. De zelfscanman. De postbode. Want als de uitslag straks anders is dan mijn onderzoek voorspelt, dan moet iemand met de stemmen hebben gerommeld.

En ik heb zo mijn vermoedens.