Ik zat vanochtend aan mijn koffie, te bitter, te vroeg, te veel, toen ik het ineens doorhad.
Een klein Eureka‑moment, maar dan het soort Eureka dat je krijgt wanneer je ontdekt dat het deksel van de pot pindakaas er nog op zit terwijl je al drie minuten probeert te smeren.
Ik zapte langs het nieuws.
Eerst kwam het bekende fragment voorbij: een vluchteling op een fiets die meer slingert dan Wybren op maandagochtend. Altijd dezelfde beelden, altijd dezelfde toon, alsof iemand probeert te bewijzen dat fietsen een zeldzame vaardigheid is die alleen inheemse Nederlanders bezitten.
Maar op de volgende zender ging het over allochtone jongeren die op fatbikes over het trottoir scheuren alsof ze door een dubbele turbo worden aangedreven. Jongeren die rakelings langs voetganger rijden, al spugend en filmend met een telefoon in hun hand.
En toen dacht ik: Wacht even. Hier klopt iets niet!
Volgens de linkse media kunnen vluchtelingen niet fietsen.
Volgens diezelfde televisielieden kunnen ze later zó goed fietsen dat ze een soort stedelijke fietsterroristen worden.
En dus worden wij door de media belazerd. Of het terrorisme met de fatbikes is in scene gezet, maar dat geloof ik niet. Of vluchtelingen die naar Nederland komen, doen alsof ze niet kunnen fietsen, zodat ze niet op de fiets naar het werk hoeven. En dat lijkt mij een stuk meer aannemelijk.
Dus ja, ik, Blonde Hond, heb zojuist de linkse media ontmaskerd. De linkse media die ons op het verkeerde been probeert te zetten door zielige filmpjes van slingerende asielzoekers te laten zien.
Ik nam nog een slok koffie.
Te bitter, te vroeg, nog steeds te veel.
Misschien neem ik een extra boterham met pindakaas.
