Mijn hoofd is een kerkklok die alleen nog bonkt. Mijn neus: een fontein zonder uitknop. Mijn keel: schuurpapier, grofkorrelig, extra grof. Ademen is een strijd geworden die ik niet meer beheers. Men noemt dit een verkoudheid. Men heeft het mis. Dit is het einde. Ik voel het. Ergens tussen mijn…
Lang, lang geleden, toen mijn grootste zorg nog was of ik chocomel of melk in mijn drinkbeker mee naar school had gekregen, kwam mijn moeder me op een middag ophalen van school en daar kreeg ze een nogal vreemde boodschap van mijn juf. Juf Corrie vertelde aan mijn moeder dat “Suzan het lesmateriaal had opgegeten”.
Het internet staat vol met manieren om water lekkerder te maken. Schijfjes komkommer. Blaadjes munt. Een paar blauwe bessen in een glazen fles die vooral duurder lijkt dan het water dat erin zit. Volgens talloze gezondheidswebsites is water namelijk prima, zolang je maar genoeg moeite doet om te vergeten dat…
Dat ik niet helemaal goed bij mijn hoofd ben, bleek wel in de eerdere twee delen van deze serie met al mijn irrationele angsten en rare aversies. De rode draad hierbij is het niet uit handen willen geven van controle. En dat uit zich ook in een aantal andere afwijkingen: dwangmatige handelingen, die ik moeilijk
IWIH heeft het al jaren gezegd, maar zoals gewoonlijk wilde niemand luisteren: brildragers zijn vreselijk lui. Terwijl fatsoenlijke mensen iedere dag hun ogen trainen, knijpen, turen en desnoods twintig minuten naar een verkeersbord staren tot de letters vanzelf duidelijk worden, kiezen brildragers voor de makkelijke oplossing. Een stukje geslepen glas…
Zondagochtend. Ik zet koffie. Henk staat alweer buiten met zijn heggenschaar alsof het een religieuze zondagse verplichting is, en ik open de koektrommel voor iets lekkers. Leeg. Nou ja, bijna leeg. Er ligt nog een briefje in van mijn vrouw. “Op = op. Ze heten niet meer zo.” Ik moest…
Toen Suuz een klein Suuzje was, was ze niet snel vies van dingen. Weinig maakte haar blijer dan spelen in de modder, rommelen met water en zand of kliederen met behangplaksel. Vroeger, toen nog niet de helft van de wereld bestond uit verpreutste zure Gerda’s en de andere helft uit…
George Soros is de meest indrukwekkende werknemer uit de menselijke geschiedenis. IWIH heeft de verhalen de afgelopen jaren eens op een rij gezet en komt tot een simpele conclusie: als de helft waar is van wat het internet beweert, draait die man al decennia structureel werkweken van 170 uur. Migratie?…
Iedereen die de Vierdaagse loopt ontwikkelt dezelfde verstandelijke afwijking: het moet worden verteld. Niet omdat iemand er naar vraagt, maar omdat veertig kilometer per dag je hele persoonlijkheid wordt. Daarna volgt steevast het verhaal over de vreselijke blaren, de regen, kameraadschap en hoe ze uiteindelijk in iemands voortuin moesten schijten.…
De school is uit,de straat is van hen. Kinderen gillenalsof het pijn doetom blij te zijn. Een caravanstaat te ladenvoor de deur,motor draait,niemand thuis. Verderop een barbecue,rook als een mistbankover mijn schutting,iemand roept “nog eentje?”tegen niemand in het bijzonder. Zes weken, zeggen ze.Zes weken. Ik ga naar binnen,doe het raam…
steun ons!
De tandarts en ik… het is niet zo zeer een haat-liefdeverhouding, maar meer een haat-afschuwverhouding. Dat was niet altijd zo. Als kind had ik geen probleem met de tandarts. De meeste klasgenootjes hadden een enorm schooltandarts-trauma. Ik niet. Ik hoefde niet naar de schooltandarts, ik mocht met mijn ouders naar de gewone tandarts en dat
Er is een onuitgesproken wet op elk Nederlands strand en bij elk doodsaai Spaans hotel…
Badslippers zijn al de witte vlag van persoonlijke verzorging. Badslippers zeggen: vandaag doet niemand nog…
Als kind was ik best een waaghals. Ik deed levensgevaarlijke kunstjes op hoge rekstokken, klom in de hoogste bomen (en ja, ik viel er ook wel eens uit, dus ik zag er standaard uit alsof ik zwaar mishandeld werd), raasde met mijn fietsje van de hoogste bergen en ging in de spannendste achtbanen. Hoewel mijn
Dan moet ik het nu over het eten hebben, ik ontkom er niet aan. Je…