Een stukje bezigheidstherapie cadeau

Je hebt ze vast zelf ook wel in de familie of kennissenkring zitten. Van die zure crea-bea’s vanaf een jaar of 50, die zich zo kapot verveelden dat  ze zich maar een knutselhobby hebben laten aanpraten. Amateuristisch gepruts waar niemand op zit te wachten, waar ze zelf strontchagrijnig van worden, omdat ze het simpelweg niet snappen, en wat je na ontvangst het liefst meteen in de vuilnisbak sodemietert boven op de Marskramer-design spullen waar je ook nooit om hebt gevraagd. Het probleem met deze PH-lage wezens is echter, dat ze je het heel manipulatief opdringen cadeau geven. Na een kerstkrans of 10 in elkaar te hebben gevouwen, komen ze erachter dat je niets aan zoveel kerstkransen hebt. Het gezin eet in middels op de gang vanwege ruimtegebrek, de auto ligt vol rottende zelf geplukte takken en je breekt boven de nek over de mislukte restanten kralenketting. En vanaf dat moment is de familie aan de beurt. Eerst krijgt iedereen een bloemschikwerk voor z’n verjaardag, vervolgens de kinderen voor hun rapport een rijkelijk met stukjes mozaïek versierde bloempot en uiteindelijk lijkt alles een reden om amateuristisch prutswerk een zelfgemaakt schilderij, een schildpad van kippengaas of een dakpan met ‘welcome’ erop cadeau te geven. Beste lezers, mocht je van plan zijn Ik was in Haren een zelf geboetseerde vaas cadeau te doen, wil je die dan vast zelf even vergruizen en in een vuilniszak stoppen? Alvast bedankt voor jullie begrip…