Ook goedemorgen

Het monotone gezoem van de wekker maakt een einde aan je slaap. De enorme kater is het gevolg van het per se willen vergeten van de gezelligheid van gisteravond, dat luistert naar de naam ‘visite’. Om niet heel de dag als een depressieve migraine patiënt door het huis te hoeven strompelen, begin je met een voorzichtig drinkontbijt uit de thuistap. De wereld begint inmiddels al weer redelijk te schommelen en in de loop naar het toilet, kom je ook de persoon tegen waarmee je al jaren samenwoont. Terwijl je urine vrolijk het glazuur van de pot klettert, herinnert de doordringende deurbel je aan het feit dat je schoonouders ook nog op visite zouden komen. Je haast je in je boxershort naar boven en beseft dat het handig is om eerst de blaas te remmen en dan pas te gaan lopen. Snel even tegen je scheerapparaat gaan staan, de 10 seconden wekelijkse poetsbeurt vanwege een onaangename geur en wat water op de huid laten vallen, zodat je je aan het gesprek kan toevoegen. De mok met koffie die op tafel staat besluit je in het aanrecht leeg te gooien en te vullen met iets wat uit biersenseo komt. Van de flarden die je uit het gesprek kan opvangen, lijkt alleen de zin: Nou we zien jullie gauw weer, echt belangrijk. Terwijl de vaat naar de keuken wordt gebracht, vraag jij je af waarom er zo weinig witte zondagen bestaan en na een half uur, vraag je je af, waarom je je dat ook al weer afvroeg. De persoon die je ‘s ochtends tegenkwam, zeikt al weer dat er vandaag wel niets gezelligs gedaan zal worden. Met het beetje helderheid in je bloed, zeg je haar, dat zij persé haar ouders wilde zien en dat jij daar nu ook niets meer aan kan veranderen. De volgende uren gaan met een golvend plafond, smeltende muren, een hoop geschreeuw van veraf en een aantal halve liter glazen bier voorbij. Kortom, weer hetzelfde liedje…