Na vijf jaar stilte, waarin IWIH vooral uitblonk in het uitvoeren van uiterst belangrijke taken zoals gamen, Duvel drinken en het ontwikkelen van revolutionaire plannen die nooit verder kwamen dan een notitie in zijn telefoon, is hij terug. En niet zomaar terug, terug als iemand die inmiddels drie keer naar Noorwegen is verhuisd, en daar eenzaam doorzitplekken op zijn reet kweekt.

Voor de mensen die zich afvragen waar IWIH al die tijd uithing: overal en nergens. In Nederland, in Noorwegen, weer in Nederland, weer in Noorwegen, en uiteindelijk opnieuw in Noorwegen. Een soort rondreizend circus, maar dan zonder publiek en zonder enige vorm van entertainment. De wereld veranderde, maar IWIH bleef onverstoorbaar hetzelfde: een man die eenzaam met een controller in de hand en een Duvel binnen bereik de tijd aan zich voorbij liet trekken.

Ondertussen hield Luiz du la Pelz de website overeind. De man die al die jaren de digitale boel draaiende hield, terwijl IWIH zich bezighield met belangrijke zaken zoals ‘even bijkomen’, ‘druk, druk, gamen’, ‘druk, druk, kater wegdrinken’ en  ‘morgen begin ik echt weer’. Zonder Luiz was deze site inmiddels een digitaal monument geweest voor uitstelgedrag, ergens tussen een verlopen certificaat en een foutmelding die zelfs de meest doorgewinterde IT’er niet meer wil aanraken.

Waarom nu wél terug? Simpel. Er komt een moment waarop je in een Noors appartement zit, omringd door stilte, kou, sneeuw en een lege koelkast vol Duvel, en denkt: dit kan toch niet de bedoeling zijn. En omdat de wereld inmiddels zo’n verzameling merkwaardige gebeurtenissen is geworden, dat IWIH zich nu geroepen voelt om er weer iets over te zeggen. Niet om het op te lossen, laten we vooral realistisch blijven, maar om in ieder geval z’n gal te spuien, waar niemand op zit te wachten.

De komende tijd verschijnen er dus weer stukjes. Over het leven, over de mensen, over de dingen die misgaan, de mensen die misgaan en vooral over niets in het bijzonder. Precies zoals vroeger, maar dan met iets meer ervaring, drie verhuizingen extra, een vrolijke depressie en aanzienlijk minder geduld.

IWIH is dus terug. Niet omdat het moet, maar omdat hij anders nóg een jaar in Noorwegen zit te wachten tot er niets gebeurt. En dat is voor niemand goed.