Volgens de berichtgeving heeft de Amerikaanse regering besloten dat broeikasgassen officieel geen probleem meer zijn. Niet omdat de wetenschap iets nieuws heeft ontdekt, maar omdat het juridisch handiger is als je doet alsof het allemaal wel meevalt. Het is de bestuurlijke variant van je vingers in je oren steken en “lalala” roepen, maar dan met bosbranden op de achtergrond.

De zogeheten endangerment finding, het fundament waarop regels voor uitstoot rusten, wordt ontmanteld. Niet omdat er nieuwe inzichten zijn, maar omdat het lastig is beleid te voeren wanneer de realiteit voortdurend op de deur klopt. Dus wordt de deur verwijderd. En de deurpost. En vervolgens het hele huis, zodat niemand nog kan beweren dat het tocht.

Experts die in de berichtgeving worden aangehaald noemen het losgezongen van de realiteit. Dat is een vriendelijke formulering. Het lijkt meer op een poging om natuurwetten te behandelen als beleidsopties. Alsof je tegen de zwaartekracht zegt dat ’ie zich even moet inhouden omdat het politiek niet uitkomt.

Het praktische effect is helder: zonder die juridische basis kunnen regels voor auto’s, energiecentrales en industrie worden teruggedraaid. Dat wordt dan gepresenteerd als verlichting voor de economie, een soort nationale vakantie van verantwoordelijkheid. Alleen jammer dat het klimaat geen vrij heeft aangevraagd.

Het domme, volgens critici in de berichtgeving (niet volgens Ik was in Haren!), zit ’m in de gedachte dat je gevolgen kunt wegregelen door oorzaken te ontkennen. Je kunt de rookmelder uitzetten, maar het vuur blijft gewoon branden. Je kunt je thermometer verstoppen, maar de koorts gaat niet weg. Je kunt de realiteit negeren, maar zij negeert jou nooit terug.

En zo ontstaat er een land dat niet alleen tegen de toekomst vecht, maar vooral tegen de feiten. Een strijd die je altijd verliest, al kun je ’m tijdelijk uitstellen met voldoende papierwerk. Ik was in Haren heeft nu al medelijden met de volgende president.