Ik zou soms wel een vogel willen zijn. Hoog in de lucht en met de vleugels gespreid, ver weg van alle ellende, ver weg van de natuurlijke vijanden, ver weg van alles wat pijn doet.

Ik vocht alleen nog tegen de wind, die mij later weer zou dragen. Ik zou neer kijken op de aarde vanuit de lucht en het gebeuren slechts aanschouwen. Ik ging een eigen nest bouwen, een nest hoog in de takken, niemand kon mij mijn thuis nog afpakken. Ik kwam alleen nog naar beneden voor wat eten, ėn alleen dan als er niets of niemand was. En mocht het dan toch een keer tegenzitten, dan liet mij heel zachtjes naar beneden glijden, zwevend op de wind, tussen de sprankelende lichten van een naderende vrachtwagen…