Er zijn van die dagen waarop je denkt dat het niveau van bestuurlijke absurditeit in de Verenigde Staten wel zo’n beetje zijn natuurlijke bodem heeft bereikt. En dan duiken de ICE‑agenten weer op, alsof iemand een trainingsvideo heeft besteld met de instructie: doe het vooral zo overdreven en bruut mogelijk, want subtiliteit is voor halfzachte mensen met empathie en dat is niet ons publiek.

Volgens critici en mensenrechtenorganisaties is het patroon inmiddels bekend: zwaar materieel, harde toon, en een soort zelfverzekerde choreografie die doet vermoeden dat men al jaren toneelstukjes opvoert op een verlaten parkeerplaats. De gezinnen die worden opgepakt lijken vooral figuranten in een bureaucratische reconstructie van een misdaad die nooit heeft plaatsgevonden.

En dan is er de dood van Alex Pretti, die volgens berichtgeving overleed tijdens een confrontatie met ICE‑agenten. Een gebeurtenis die in veel discussies wordt aangehaald als symptoom van een systeem dat al lang niet meer weet hoe het menselijkheid moet spellen. Terwijl nabestaanden vragen stellen over proportionaliteit en verantwoordelijkheid, verschuift de president, zoals commentatoren terecht opmerken, de schuld opnieuw richting de slachtoffers. Alsof de omstandigheden waarin iemand sterft vooral een kwestie van persoonlijke planning zijn.

Het is een retorische truc die bijna elegant wordt door herhaling: als je maar vaak genoeg zegt dat mensen zelf verantwoordelijk zijn voor wat hen overkomt, hoef je nooit te kijken naar het systeem die hen verplettert. Het is alsof je iemand van de trap duwt en vervolgens uitlegt dat ze beter hadden moeten leren vallen.

Het gemak waarmee dit alles wordt gepresenteerd, is misschien nog het meest ironische element. Niet de grote woorden, niet de harde beelden, maar de vanzelfsprekendheid waarmee menselijkheid wordt ingeleverd voor efficiëntie. Alsof het systeem zichzelf heeft overtuigd dat empathie een luxeproduct is dat alleen in rustige tijden aan gelijkgestemden wordt geleverd.

En zo blijft de werkelijkheid zichzelf overtreffen: niet door spectaculaire gebeurtenissen, maar door het stille, bureaucratische vertrouwen dat niemand met zoveel macht zich ooit echt hoeft af te vragen of dit allemaal wel oké is.