In zijn keuken in Bergen, een ruimte die Ik was in Haren zelf omschrijft als ‘een atelier voor serieuze gastronomie’, begint hij aan zijn lasagneproject. Hij staat erbij met de zelfverzekerdheid van iemand die is opgegroeid in Zuid-Holland, waar men al vroeg leert dat maar je beter kunt doen alsof je alles onder controle hebt, zelfs wanneer dat niet zo is.

Voor hem liggen de zorgvuldig geselecteerde ingrediënten: pastaplater van durumhvetemel, storfekjøtt met een bijna filosofische diepgang, tomat, løk, en een reeks kruiden; basilikum, oregano, løpstikke, die hij behandelt alsof ze rechtstreeks uit zijn persoonlijke erfgoed komen. De zuivelcomponenten, fløte, revet ost, margarine met een indrukwekkende hoeveelheid emulgatoren, verheft hij zonder aarzeling tot haute cuisine.

Hij legt de pastaplaten neer met de precisie van een hersenchirurg. Daaroverheen verdeelt hij het vlees, dat hij eerder heeft ‘bewerkt’ met een lepel en een blik die suggereert dat hij dit al jaren doet. De tomat en løk strooit hij met een nonchalante autoriteit die alleen echte meesters zich kunnen veroorloven.

De saus giet hij over de lagen alsof hij een muurschildering voltooit. Laag na laag bouwt hij verder, tot de lasagne de architecturale ambitie heeft van een nieuwbouwproject in een metropool.

Wanneer hij het gerecht presenteert, straalt hij de stille zekerheid uit van iemand die weet dat hij zojuist een meesterwerk heeft gecreëerd. Een lasagne met Hollandse ruggengraat en Bergense bravoure.