Tien gemeenten krijgen een boete omdat ze stiekem moslims lieten bespioneren. Niet omdat er iets aan de hand was, maar omdat iemand op het gemeentehuis blijkbaar dacht: “Ach joh, beter tien moslims te veel in de gaten houden dan één rechtsstaat te veel overhouden.”

En dus stelt IWIH de vraag die je normaal alleen hoort in slechte misdaadseries: Hebben terroristen dan geen recht op privacy? Blijkbaar niet. En het handige is: je hoeft niet eens te weten wie de terroristen zijn. Je kiest gewoon een hele bevolkingsgroep en hoppa, probleem opgelost. Dat scheelt tijd, nuance en vooral juridisch gedoe.

Het is bijna briljant hoe efficiënt het is. Geen verdenking? Geen bewijs? Geen wettelijke basis? Geen probleem! Je plakt er gewoon het label ‘veiligheid’ op en ineens mag alles. Privacy is een soort spaarkaart die je alleen krijgt als je het juiste pigment hebt.

Helaas waren de bespioneerde mensen helemaal geen terroristen. Ze waren gewoon inwoners. Maar ja, als je iedereen alvast als verdachte behandelt, hoef je later ook niet meer toe te geven dat je fout zat. Dat heet bestuurlijke efficiëntie!