“Let op wat je eet, want elke hap is een signaal!”, hoorde ik een tijdje terug. Sindsdien ben ik me ernstig bewust van de geopolitieke implicaties van mijn maaltijden.

Neem bijvoorbeeld het ronddraaiende vlees van de dönerzaak op de hoek. Volgens mij is dat geen voedsel, maar een diplomatieke uitnodiging. Wie dat koopt, stuurt een economisch knikje naar het buitenland. En voor je het weet staan hier hele delegaties met kebab-bakkers.

Dus eet ik het niet meer. Niet omdat ik het niet lekker vind, het is heerlijk, dat is juist het probleem. Lekker eten is de snelste route naar internationale toenadering, en daar moeten we volgens mij uiterst voorzichtig mee zijn. Een broodje met te veel smaak kan zomaar een geopolitieke verschuiving veroorzaken.

Gisteren stond ik in de rij bij de snackbar en zag ik iemand een broodje bestellen dat verdacht veel leek op een diplomatieke overtreding. Ik voelde mijn verantwoordelijkheid opborrelen. Niet om iets te zeggen, maar om heel hard te zuchten. Dat is mijn manier van internationaal beleid voeren.

Thuis heb ik mijn eigen snackbeleid aangescherpt. Ik eet nu alleen nog dingen die geen enkel land zou willen claimen: beschuiten, yoghurt zonder smaakje, en een soort worst vol afvalvlees waarvan niemand precies weet waar hij vandaan komt. Geert Wilders is trots op me, dat weet ik zeker. Dit is hoe je de balans bewaakt.

Toch blijft het lastig. Soms ruik ik dat ronddraaiende vlees en denk ik: één broodje kan toch geen geopolitieke ramp veroorzaken? Maar dan hoor ik de woorden van de voedingsdeskundigen op televisie weer: “Elke hap telt.”

En dus tel ik mee. Op zondag, met een lekkere tompouce van de HEMA.