Vandaag tikt de benzineprijs vrolijk de €2,50 per liter aan en heel Nederland zucht. Heel Nederland? Nee. Er is één kleine, hardnekkige groep die juist opleeft. Je ziet ze meteen verschijnen op sociale media, alsof iemand een pot honing over een mierennest heeft leeggegoten: de elektrische rijder.
Ze komen altijd met dezelfde voorspelbare reflexen.
“Had je maar elektrisch moeten rijden!”
“Succes met tanken!”
“Wat kost dat grapje tegenwoordig?”
Het is geen humor. Het is een automatisme. Een pavlovreactie van mensen die hun volledige persoonlijkheid hebben ingeruild voor een laadkabel en een dashboard dat hen dagelijks bevestigt dat ze “goed bezig” zijn.
Want laten we eerlijk zijn: dit zijn geen mensen die iets te melden hebben. Dit zijn mensen die zichzelf belangrijk zijn gaan vinden omdat ze geen benzine meer nodig hebben. Alsof morele superioriteit uit een stopcontact komt.
Ondertussen zijn er gewoon mensen die moeten tanken. Mensen die geen leasebak hebben, geen oprit, geen keuze. Mensen die naar hun werk moeten, hun kinderen moeten wegbrengen, hun leven draaiende moeten houden. Mensen voor wie €2,50 per liter geen grap is, maar gewoon een probleem.
En precies over de ruggen van die mensen worden de grapjes gemaakt.
Dat is misschien nog wel het treurigste. Niet de prijs, niet de afhankelijkheid, maar het moment waarop iemand besluit dat dit hét moment is om zich even beter te voelen dan de rest. Omdat hij toevallig een stekker in de muur heeft.
Dus ja, als je vandaag een grap maakt over benzineprijzen, dan zeg je eigenlijk maar één ding:
dat je totaal geen idee hebt hoe het is om afhankelijk te zijn van iets wat je je steeds minder kunt veroorloven.
Mensen die op zo’n moment nog grappen maken, hebben geen moreel kompas, alleen een volle accu.
