Ik heb vandaag beslotendat ik niet meer naar buiten ga.Niet omdat ik iets beters te doen heb,maar omdat de wereld daarbuitenzich gedraagt als een slecht humeurdat toevallig ook nog groen is. De bomen staan weer te zwaaienalsof ze me willen groeten.Ik heb nooit om hun aandacht gevraagd.Het gras ligt daar…
Auteur: Dichter tegen Wil en Dank
Het is warm. Onredelijk warm. Zo warm dat mijn lichaam zich gedraagt als een defecte fontein die niemand ooit heeft willen installeren. Zweet gutst uit poriën waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn shirt plakt. Mijn stoel plakt. Mijn ziel plakt. De lucht hangt stil, alsof zelfs de…
Het staat daar weer. Dat blauwe bakje ellende dat zichzelf zwembad noemt en door de buren wordt behandeld als een tropisch wonder. Eerst komt het gegil. Kinderen die klinken alsof ze getest worden op hun maximale longinhoud. Water dat opspat alsof het mij persoonlijk wil bereiken. Dan de ouders. Roepend…
Het nieuws begon weer te dreunen. Iran. Benzineprijzen. Hantavirus. Drie varianten van dezelfde vermoeidheid. Ik had me al neergelegd bij de sleur, tot Loosdrecht in beeld klapte. Eindelijk iets anders dan ellende op repeat. Rellen. Rook. Jongens die dachten dat ze geschiedenis schreven met een aansteker en een hoodie. Alsof…
Ze zeggen dat het Hantavirus weer rondwaart, dat er “scenario’s op tafel liggen”, dat men “voorbereid wil zijn”. Ik knik. Eindelijk eens beleid waar ik iets aan heb. Want stel je voor: een land dat tot stilstand wordt gemaand. Buren die hun barbecue moeten uitzetten en voor het eerst in…
Het is weer zo’n dagwaarop de lucht besluitom niet te bewegen. Alles plakt.Mijn shirt aan mijn rug,mijn rug aan mijn stoel,mijn ziel aan mijn lichaamtegen mijn zin. De zon hangt voor het raamals een opdringerige buurmandie niet begrijptdat ik geen behoefte hebaan sociaal contact. Ik heb geprobeerdhet hoofd koel te…
Ik had me voorgenomener niets van te vinden. Dat lukt meestal beterals je de gordijnen dichtlaaten doet alsof de wereldzich ergens anders afspeelt. Maar zelfs met het raam dichtkomt het binnen. Niet de mensen.Die blijven gelukkig buiten. Maar het geluid.Altijd het geluid. Alsof iemand om half tien ’s ochtendsbesluit dat…
Ik had me voorgenomenniets van vogels te vinden. Ze zijn er gewoon.Net als regen.Of mensen die te hard praten zonder iets te zeggen. Maar ergens is het misgegaan. Ze beginnen altijd vroeg. Niet omdat het moet,maar omdat ze blijkbaar vindendat iedereen moet wetendat zij wakker zijn. Kwetteren. Alsof er iets…
Ik had me voorgenomenvandaag niets te maken.Geen woorden, geen zinnen,geen metaforen die doen alsof ze iets voorstellen. Maar toen begon de koelkast weer te brommen,op die manier waarop alleen apparaten dat kunnen:passief-agressief,alsof hij mij wil herinnerenaan alles wat ik niet ben. Ik schonk een glas in.Niet omdat ik dorst had,maar…