De stranden waren prachtig, zeiden ze. Wit zand, blauwe zee, foto’s voor de buren. Ik geloofde het, een dag lang, tot ik de rij zag voor een handdoek. Duizend Duitsers met een parasol verdedigen hun vierkante meter alsof het Stalingrad is. Een kind gilt. Een jetski gilt nog harder. Marbella…
Auteur: Dichter tegen Wil en Dank
Ik zit op de bank. Ik zit daar altijd, elke dag, elk uur, professioneel thuis. En toch. Toch bezorgen ze het pakket bij de buren. Alsof ik er niet was. Alsof de bank leeg stond. Nu moet ik naar buiten, de deur uit, aanbellen bij mensen van wie ik de…
Twee croissantjes bij de bestelling, gratis, stond er, alsof dat een excuus is. Ik haat croissant. Overrated bladerdeeg, opgeblazen lucht in de vorm van een belofte. Je bijt erin en de wereld stort in: kruimels op de vloer, kruimels op mijn trui, kruimels die kruimels baren tot in de eeuwigheid.…
Ze hebben er een schaal voor gemaakt. Geel. Oranje. Diep donker rood. Alsof het weer een verkeerslicht is dat alleen maar erger wordt. Ik kijk naar de kaart. Heel Nederland gekleurd als een dreigend humeur. En ik voel het al. Niet de aankondiging. Die was van vorige week. De hitte…
Vandaag wordt het 34 graden. Vierendertig. Dat is geen temperatuur, dat is een waarschuwing. En dan is het ook nog Pinkpop. Duizenden mensen die vrijwillig in een mensenkroket veranderen. Ik zou het niet overleven. Mijn lichaam perst al zweet als ik alleen maar aan buiten denk. Laat staan tussen hekken,…
Ik begrijp het weer niet, die mondiale groepsgekte, dat massale gehijg achter een bal alsof het leven er vanaf hangt. Buiten wappert men vlaggen alsof vlaggen plotseling iets oplossen, en ik hoor al toeters die nog niet eens zijn aangezet. Men spreekt van kansen, van poules, van tactiek, van hoop.…
Ik heb vandaag beslotendat ik niet meer naar buiten ga.Niet omdat ik iets beters te doen heb,maar omdat de wereld daarbuitenzich gedraagt als een slecht humeurdat toevallig ook nog groen is. De bomen staan weer te zwaaienalsof ze me willen groeten.Ik heb nooit om hun aandacht gevraagd.Het gras ligt daar…
Het is warm. Onredelijk warm. Zo warm dat mijn lichaam zich gedraagt als een defecte fontein die niemand ooit heeft willen installeren. Zweet gutst uit poriĆ«n waarvan ik niet wist dat ik ze had. Mijn shirt plakt. Mijn stoel plakt. Mijn ziel plakt. De lucht hangt stil, alsof zelfs de…
Het staat daar weer. Dat blauwe bakje ellende dat zichzelf zwembad noemt en door de buren wordt behandeld als een tropisch wonder. Eerst komt het gegil. Kinderen die klinken alsof ze getest worden op hun maximale longinhoud. Water dat opspat alsof het mij persoonlijk wil bereiken. Dan de ouders. Roepend…
Het nieuws begon weer te dreunen. Iran. Benzineprijzen. Hantavirus. Drie varianten van dezelfde vermoeidheid. Ik had me al neergelegd bij de sleur, tot Loosdrecht in beeld klapte. Eindelijk iets anders dan ellende op repeat. Rellen. Rook. Jongens die dachten dat ze geschiedenis schreven met een aansteker en een hoodie. Alsof…