IWIH had het bericht drie keer gelezen en nog steeds dacht hij: dit is precies wat er gebeurt als je te lang in een winkelstraat rondloopt. En dat geldt dus ook voor wolven. Dan vergeet zo’n dier vanzelf dat hij een wolf is. Dan denkt hij dat hij een passant is, of een toerist, of iemand die net even snel een broodje komt halen. En dan bijt hij iemand in het gezicht, niet uit slechtheid, maar uit pure verwarring over zijn rol in het geheel.
Dat de wolf daarna door agenten werd opgespoord en gevangen, vond hij logisch. Dat hij vervolgens weer werd vrijgelaten, vond hij nog logischer. Want iedereen die ooit een verwarde wolf heeft gezien, weet: opsluiten helpt niet. Zo’n dier heeft geen strafblad nodig, maar een behandelplan. Een rustige omgeving. Een specialist die niet meteen roept dat het “onacceptabel gedrag” is, maar gewoon vraagt: “hoe lang dwaalt u al door Hamburg, meneer?”
De minister had gezegd dat doden geen optie was. IWIH knikte instemmend, al kon niemand dat zien. Hij had al te veel discussies gehoord over “inperken van aantallen”, alsof wolven een soort administratieve fout waren die je met een spreadsheet kon oplossen. Terwijl het hier ging om één mannetjeswolf die simpelweg overprikkeld was door dertig jaar Duitse stedelijkheid.
Hij stelde zich voor hoe de wolf nu ergens buiten rondloopt, continu gemonitord, alsof hij een smartwatch draagt die zijn stappen telt. En dat iemand ingrijpt zodra hij weer richting bebouwing schuifelt.
IWIH hoopt dat iemand dat bij mensen ook eens zou proberen.
