Iedereen die de Vierdaagse loopt ontwikkelt dezelfde verstandelijke afwijking: het moet worden verteld. Niet omdat iemand er naar vraagt, maar omdat veertig kilometer per dag je hele persoonlijkheid wordt. Daarna volgt steevast het verhaal over de vreselijke blaren, de regen, kameraadschap en hoe ze uiteindelijk in iemands voortuin moesten schijten. De ontlasting is onderdeel van hun karakter geworden. Het tragische is niet het wandelen, maar de wanhopige behoefte om ongeïnteresseerden ermee lastig te vallen. Sommige mensen lopen vier dagen. Anderen vertellen levenslang over hun medaille. De finish ligt in Nijmegen. De echte hel begint daarna pas.
