Iedereen is boos. Het eigen risico gaat omhoog. Eerst naar €460, later naar €520. Mensen roepen dat het onrechtvaardig is, dat het de verkeerde groepen raakt, dat het zorg mijden in de hand werkt. Ik luister ernaar, ik begrijp het, maar ik zie ook iets wat niemand anders lijkt te zien.

Voor mij is dit geen zorgmaatregel. Dit is grensbewaking. Dit gaat ons heel veel buitenlanders schelen!

Stel je voor: je komt als migrant Nederland binnen. Je hebt je papieren, je koffers, je dromen. Je loopt door de schuifdeuren op Schiphol en nog voordat je “goedemiddag” kunt zeggen, staat er iemand van de zorgverzekeraar klaar. “Welkom in Nederland. Mocht u ooit een dokter nodig hebben: eerst €520. Ja, vóórdat iemand u aanraakt. Veel plezier!”

En ik denk: kijk, dát is pas effectief. Geen hekken, geen prikkeldraad, geen ingewikkelde procedures. Gewoon een financieel waarschuwingsbord dat vriendelijk glimlacht.

Het wordt een soort psychologische stresstest aan de grens. Niet op basis van taal, diploma’s of integratiebereidheid, maar op basis van bereidwillendheid om niet ziek te worden.

Wie blijft, is iemand die denkt: “Ik ben bereid €520 te riskeren voor een land waar de huisarts eerst vraagt of het écht nodig is.”

Wie omdraait, denkt: “Laat maar, ik ga wel naar een land waar je zonder financiële hartstilstand naar de dokter kunt.”

En zo ontstaat er een nieuw soort migratiebeleid: niet streng, niet hard, maar subtiel ontmoedigend. Een grens die niet in beton is gegoten, maar in je portemonnee.

Ik zie het al helemaal voor me: Nederland, het enige land ter wereld waar de zorgpremie fungeert als douanebeambte.