Yoga Nidra. Ik probeerde het ooit, samen met mijn dochters. Ik vond het niks. Het leek niet op yoga. Het leek nergens op. Het was gewoon liggen met zeikmuziek. Stilliggen terwijl iemand met een weeïge stem praat over kabbelende beekjes. Naast me hoestte een meisje, achter me snurkte een vrouw, iemand ademde luidruchtig en ergens in de zaal liet iemand een scheet. Mijn dochters kregen er rugpijn van en ik agressieve neigingen. Het was één van de langste uren van mijn leven. Na afloop keken we elkaar aan en we wisten: dit doen we nooit meer.
