De muziek glijdt zachtjes via de gehoorgang naar binnen en zorgt voor een carrousel van geluid in de schedel. De gordijnen hangen als stukken vlees bij een slager aan de gordijnrails en golven vriendelijk als gevolg van het openstaande klepraampje achter het gordijn wat een zachte bries naar binnen laat. De gordijnen hebben op sommige plekken bollen, die afwisselend groter en kleiner worden, los van de maat van de muziek. Wanneer de bollen opzwellen geven de gordijnen hun structuur weer. Een samenspel van verticale en horizontale kabel ineen geweven tot één groot geheel. De ogen worden door de gordijnen naar boven getrokken, naar het plafond, of eigenlijk de betonnen platen die het dak vormen. De naden tussen de betonnen delen worden steeds ruimer en aan de randen van het gat, wordt de witte verf duidelijk vloeibaar, hoewel de druppels niet vallen, maar telkens opnieuw naar beneden komen. Het gat verplaatst zich langzaam naar het midden van de slaapkamer, waarbij de randen van het gat een paarse gloed over zich krijgen. Een verticaal vlak draait de ruimte in, waarbij het lijkt alsof het vlak van klei is en wordt opgerekt. Door de naderende klei is het gat in het plafond verdwenen. Er rest nog slechts een paarse gloed als lichtplek, die langzaam uitdooft. De muziek verandert en komt nu heel agressief het hoofd binnen. Het geluid draait niet meer aangenaam rond, maar blijft weerkaatsen in de schedel. De bollen in de gordijnen zijn nu enorm, zo groot, dat zelfs de structuur van de geweven kabels zichtbaar wordt. Het wordt donker in de kamer. De avond valt…
