IWIH had zich voorgenomen NOOIT meer te vliegen. Maar nee, het retourticket dwong hem opnieuw een metalen buis in te stappen die door de lucht gejaagd wordt door kerosine en pure minachting voor menselijke waardigheid. En hij wist meteen weer waarom hij dit haat.
Bij de gate ziet IWIH hoe mensen zich gedragen alsof ze in een survivalshow zitten. Het omroepmeisje zegt vriendelijk dat groep 1 en 2 mogen boarden, maar iedereen met een hartslag besluit dat dit persoonlijk op hen slaat. Hij kijkt toe hoe iemand met een koffer die duidelijk niet door de brievenbus van KLM past, toch probeert te doen alsof het allemaal prima is. De medewerker zucht onzichtbaar. IWIH zucht overduidelijk.
Aan boord wordt het pas echt een feest. De man naast hem heeft blijkbaar besloten dat persoonlijke hygiëne optioneel is op 10.000 meter hoogte. Zijn t-shirt, dat qua geur doet vermoeden dat het al sinds 1998 om hetzelfde lichaam zit, is voorzien van allerlei ondefinieerbare saus- en zweetvlekken. Achter IWIH zit een kind dat zijn stoel behandelt als een boksbal, terwijl z’n ouders heel hard hun best doen om de andere kant op te kijken.
En dan, na een landing vol turbulentie en doodsangsten, klinkt die opgewekte stem: “We hopen dat u een fijne vlucht heeft gehad.”
IWIH niet. Hij hoopt vooral dat hij dit nooit meer hoeft te doen. Maar er staan nog zeker 5 vluchten gepland voor dit jaar.
1 reactie
wat je al niet doet vd liefde