Er is een categorie internetgebruikers die elk platform verpest waar ze verschijnt. Je vindt ze op X (voorheen Twitter), op Bluesky, op Threads, overal waar je een account kunt aanmaken zonder je echte naam te gebruiken.
Het zijn de anonieme accounts. Digital cowards met een internetaansluiting en een toetsenbord of smartphone, die denken dat een verzonnen naam hen ineens verandert in iets ongrijpbaars. Alsof “VrijheidsStrijder1984” een soort superheld is in plaats van gewoon een volwassen man met te veel vrije tijd en te weinig ruimte in z’n mancave met strijkplank.
Deze types gedragen zich alsof anonimiteit een mensenrecht is. Alsof er ergens een vergeten VN-artikel ligt waarin staat dat iedereen het recht heeft om ongefilterd onzin te spuwen zonder ooit aangesproken te worden op wat hij zegt.
Ze spuien alles wat in ze opkomt. Ongefilterd, ongefundeerd en vooral ongewenst. Racistische halve zinnen, slecht gespelde woede, persoonlijke aanvallen waar zelfs een basisschoolleerling zich voor zou schamen. Want ja, als niemand weet wie je bent, kun je alles maken. Dat voelt als vrijheid, maar het is gewoon lafheid met een gebruikersnaam.
In het echte leven zijn dit vaak de mensen die naar hun schoenen staren als iemand voorpiept bij de snackbar. Maar online veranderen ze in een soort papegaai op Ritalin met agressieproblemen. Ze jagen mensen op, creëren ruzies waar niemand om vroeg en gedragen zich alsof nadenken een luxeproduct is dat ze zich niet kunnen veroorloven.
Ze noemen het vrijheid van meningsuiting. Ze noemen het “de waarheid durven zeggen”. Maar wat ze eigenlijk doen, is misbruik maken van een systeem dat hen geen enkele consequentie oplegt.
Ze zijn niet moedig.
Ze zijn niet rebels.
Ze zijn niet kritisch.
Ze zijn gewoon luid. En dom genoeg om te denken dat dat hetzelfde is.
En dat is misschien nog wel het grootste probleem. Want zolang anonimiteit bestaat, wint niet de beste argumentatie, maar de grootste bek. Niet degene die iets zinnigs zegt, maar degene die het hardst door iedereen heen tettert.
Het internet voelt inmiddels als een plek waar je na vijf minuten al spijt hebt van je reactie en na tien minuten iedereen blokkeert, behalve jezelf.
En toch blijven we doen alsof anonimiteit iets nobels is. Iets dat beschermd moet worden. Iets waar we voorzichtig mee moeten omgaan, alsof we anders een fundamenteel mensenrecht schenden.
Misschien is het tijd om daarmee te stoppen.
Misschien is het tijd om te erkennen dat anonimiteit geen recht is, maar een vrijbrief. Een vrijbrief voor mensen die niets durven, niets te verliezen hebben en dus ook niets in te houden.
En dat betekent dat er maar één logische oplossing is: koppel accounts aan een ID.
Niet optioneel.
Niet “voor bepaalde functies”.
Niet “misschien ooit”.
Gewoon verplicht.
Geen ID? Geen account.
Geen identiteit? Geen toegang.
Geen verantwoordelijkheid? Geen podium.
Zo simpel is het.
Want zolang iedereen zich kan voordoen als alles en iedereen, blijft het internet een speeltuin voor mensen die nergens anders durven te spreken. En zolang anonimiteit bestaat, blijft elke discussie een modderpoel waar de luidste, domste en meest opgefokte stemmen de toon zetten.
Maar goed, wat weet iemand als Ik was in Haren er ook van?
