Ikwasinharen had het kunnen weten. Een looter‑shooter op mobiel is natuurlijk vragen om ellende. Maar goed, The Division blijft The Division, dus hij installeert Resurgence alsof hij zich vrijwillig opgeeft voor een cursus frustratiebeheer voor gevorderden.
De eerste vijand is niet eens een Riker of een Cleaner, maar de touchscreen‑besturing. Die voelt alsof iemand een natte spons over het scherm heeft gesleept en dat vervolgens “intuïtief” heeft genoemd. Richting bepalen? Schieten? Cover pakken? Het is allemaal even kudt. Je hebt dus een controller nodig, want anders kun je net zo goed proberen een sniper‑headshot te doen met een banaan die al drie dagen in je rugtas zit.
Maar dan komt de volgende hindernis: het scherm van een telefoon. Veel te klein. The Division speel je niet op een postzegel. Dus cast je het naar de tv. En dan begint de echte comedy. Inputlag waar je u tegen zegt, alsof elke knopdruk eerst via Parijs, Singapore en een satelliet boven de Noordpool moet voordat je agent besluit te bewegen. De graphics? Matig. Niet slecht, maar ook niet goed genoeg om de rest te compenseren. Een soort “Division Lite”, maar dan zonder behoud van kwaliteit of waardigheid.
En dan het mooiste: ze hebben gewoon schaamteloos de map van The Division 1 gekopieerd. Copy‑paste, klaar. Ubisoft noemt het vast “nostalgie”, maar ikwasinharen noemt het “we hadden geen zin”.
En toch blijft hij spelen. Want The Division is als die ene altijd bezopen vriend waar je eigenlijk klaar mee bent, maar waar je tóch weer mee afspreekt omdat het ergens diep vanbinnen gewoon leuk blijft.
IWIH moppert. IWIH scheldt. IWIH speelt door.
Want The Division is The Division. En dat blijft verslavend, zelfs in mobiele kudtvorm.
Update: Koop gewoon een kabeltje USB-C —> HDMI en de inputlag is stukken minder.
