IWIH heeft nog nooit een gezelschapsspel gewonnen zonder er minstens één vriendschap bij in te leveren. En dat vindt hij een uitstekende ruil.
Er bestaat een hardnekkig misverstand dat bordspellen “gezellig” zijn. Dat hoor je van mensen die ook een weekendje vakantiepark “echt even quality time” noemen. Gezellig. Samen. Verbinden. IWIH weet wel beter. Een bordspel is geen gezelschapsspel, het is een diplomatieke crisis met pionnen. En IWIH weet nu al hoe de avond eindigt.
Het begint altijd optimistisch. Er komt een kaasplank op tafel. Er worden speciaalbiertjes opengetrokken. “We doen gewoon een potje,” zegt iemand. Dat “gewoon” overleeft ongeveer twaalf seconden na de spelregels. Vanaf dat moment is zijn zwager Napoleon. De buurvrouw blijkt een spreadsheet in menselijke vorm die vijf beurten vooruitrekent. En Remco kent de handleiding uit zijn hoofd en corrigeert elke beurt met: “Eh… technisch gezien mag dat niet.”
Technisch gezien mag jij ook gewoon je muil houden, Remco.
Niet de mensen die verliezen zijn het probleem, maar de mensen die van verliezen een persoonlijk drama maken. Volwassen kerels van vijftig die mokkend hun kaarten neerleggen alsof hun pensioen is afgepakt. Partners die elkaar in de auto zwijgend aankijken omdat Tineke tot twee keer toe stiekem een schapenkaart achterhield. Alsof de relatie strandt op een paar virtuele schapen.
Er is ook altijd een valsspeler. Niet opzichtig. Gewoon iemand die net iets te soepel met de bank omgaat. Kaarten verdwijnen. Dobbelstenen worden subtiel gedraaid. “O, had ik dat niet gezegd?” Nee, dat had je niet. Je bent een fraudeur met een houten pion.
En dan de treuzelaar. Die behandelt iedere beurt alsof hij een militaire invasie voorbereidt. Vijf minuten nadenken voor precies de zet die iedereen al een kwartier geleden had bedacht, terwijl de kaasblokjes rustig uitdrogen en het bier langzaam lauw wordt.
Het mooiste is dat iedereen achteraf zegt: “Leuk! Volgende maand weer?” Nee. We hebben drie uur besteed aan het slopen van vriendschappen voor een plastic fiche ter waarde van acht cent. Er is gevochten over regel 7b, iemand heeft vals gespeeld en minstens één persoon gaat boos naar bed.
Noem het gewoon een microoorlog in de woonkamer. IWIH houdt het liever bij de XBOX. Die kun je tenminste uitzetten voordat iemand begint te huilen.
