Ik zit met mijn tompouce en een bakje koffie heerlijk voor de televisie. En daar begint de ellende al. Als je begint met zappen, moet je tegenwoordig eerst langs drie zenders van de NPO. Vroeger waren dit er nog twee, maar nee, tegenwoordig hebben we drie zenders met alleen maar ellende waar niemand op zit te wachten. Drie! Alsof iemand daar ooit om gevraagd heeft. Alsof heel Nederland ’s ochtends wakker wordt en denkt: goh, wat mis ik toch in mijn leven? Een derde linkse zendmast vol kunst en moeilijke praatprogramma’s.
Kunst. Dat woord alleen al. Een linkse geldverslindende hobby waar niemand beter van wordt, behalve de mensen die het maken, en die vinden zichzelf dan weer heel bijzonder. Dan krijg je zo’n programma waarin iemand een stoel in een hoek zet en dan moet ik daar naar kijken. “Installatiekunst.” Nou, installeer die troep maar ergens anders.
En dan die propaganda over energie. Overal zie je het. Documentaires over windmolens, programma’s waarin iemand met een sjaaltje uitlegt dat we allemaal “anders moeten consumeren”. Ik wil helemaal niet anders consumeren. Ik wil gewoon mijn lamp aan kunnen doen zonder dat er iemand van de NPO in mijn nek hijgt dat ik de planeet aan het opwarmen ben. Laat mij met rust.
En dan die onderzoeksprogramma’s. Moeilijke woorden, moeilijke grafieken, moeilijke mensen. Ik zit op zondag op de bank, niet in een collegezaal. Als ik moeilijke dingen wil, ga ik wel belastingaangifte doen.
Waar zijn de programma’s gebleven waar je wél wat aan had? Lingo. Te land, ter zee en in de lucht. De Vakantieman. Zo Vader Zo Zoon. Domino Day. Programma’s waar je gewoon lekker naar kon kijken zonder dat iemand je probeerde te heropvoeden. Programma’s waar mensen nog gewoon vielen, struikelden, domme fouten maakten. Dat was televisie. Dat was Nederland.
Maar nee hoor. Tegenwoordig moet alles verantwoord, inclusief, duurzaam, divers, en vooral: saai. De NPO is een soort morele kruidenthee drinkende buurvrouw geworden die altijd op de stoep staat om te vertellen dat je het verkeerd doet. En dat terwijl ik gewoon mijn koffie wil drinken zonder schuldgevoel.
Daarom zeg ik: saneren die handel! Niet een beetje. Niet voorzichtig. Gewoon de bezem erdoor. Begin bij NPO 3, want niemand weet waarom die bestaat. Dan NPO 2, want daar zit alleen maar cultuur. En als we dan toch bezig zijn, NPO 1 kan ook wel een kopje kleiner. Eén zender is genoeg. En daar zetten we dan gewoon Lingo op. Heel de dag. Of Te land, ter zee en in de lucht. Of desnoods een herhaling van Domino Day 1998. Dat was nog eens televisie waar je trots op kon zijn.
En als mensen dan roepen dat de NPO belangrijk is voor de democratie, dan zeg ik: mijn democratie begint met een afstandsbediening die niet eerst door drie linkse zenders hoeft voordat ik bij iets normaals ben.
Saneren dus. Voor het land. Voor de rust. Voor mijn tompouce op zondag.
