Er was een moment in mijn leven dat ik zo instabiel was als een giraf met 3 poten en ik therapie nodig had. En alsof dat niet erg genoeg was, stelde mijn psychologe mindfulness voor. Omdat ik bij het voorstel van groepstherapie ook al zo’n lelijk gezicht had getrokken, besloot ik dit dan maar een kans te geven.
Het bleek niet aan mij besteed. Ik voelde me een enorm buitenbeentje als alle anderen weer vertelden hoe ze hun hoofd heerlijk leeg hadden kunnen maken, terwijl mijn hoofd alleen maar voller was geworden.
Zo was er die keer dat we onze ogen moesten sluiten en de therapeute iets in onze handen ging leggen. Dikke paniek natuurlijk, want ik moest de regie uit handen geven. Ik voelde iets kleins in mijn hand vallen. Vervolgens moesten we aan het voorwerp voelen. Was het een propje? Nee, het was zachter. Was het een voorgekauwde kauwgom? Wtf, dat zal toch niet? Vervolgens mochten we eraan ruiken. Het rook letterlijk naar niks. Om me heen hoorde ik geluiden van herkenning, ik had werkelijk geen idee. Daarna mochten we het in onze mond stoppen. Nou ruik ik al niet graag aan onbekende dingen, maar iets onbekends in mijn mond stoppen, gaat echt niet gebeuren. Dus ik probeerde er nog steeds achter te komen door eraan te voelen, erin te knijpen, maar nul herkenning. Na een veel te lange tijd mochten we eindelijk kijken. Het was een rozijn! Ik had een kwartier in een rozijn zitten knijpen! En het ergste: in een vlaag van verstandsverbijstering stopt ik die geplette rozijn alsnog in mijn mond!
We kregen ook af en toe huiswerk. Ik weet niet wat de therapeute hiermee wilde bereiken, maar bij mij veroorzaakte het vooral kortsluiting en de neiging om het blaadje in de fik te steken. Ik leverde na meerdere pogingen uiteindelijk dit huiswerk in. En ik kreeg het terug met de boodschap: denk meer out of the box (letterlijk), maar omarm ook je tekortkomingen, die horen bij je. Top! Geweldig! Hier kan ik wat mee.
En dan was er elke sessie de afsluiting op de yoga mat. Liggen met je ogen dicht, luisteren naar de therapeute en proberen op haar woorden te concentreren en zo min mogelijk na te denken. Mijn brein: “hold my kruidenthee!” En het ging ongeveer zo:
Zij: Voel je lichaam op de ondergrond, voel je zwaar worden. Ik: Noem je me nu dik?
Zij: Concentreer je op je voet. Ik: Now I gotta cut loose, Footloose. Kick off my Sunday shoes.
Zij: Voel je knieën. Ik: His palms are sweaty, knees weak, arms are heavy.
Zij: Blablablabla. Ik: Ik hoor een auto. Mijn maag rammelt. Mijn oog jeukt. Oh ja, opletten.
Zij: Concentreer je op je ademhaling. Ik: Oh fuck ja, ademhalen. Dat moest ook nog.
Zij: Denk aan je armen. Ik: And I would give anything. My blood, my love, my life. If you were in these arms tonight.
Zij: Concentreer je op je handen. Ik: My hands are small I know. But they’re not yours, they are my own.
Zij: Blijf letten op je ademhaling. Ik: Breathe with me. Breathe the pressure. Come play my game, I’ll test ya. Psychosomatic addict insane.
Zij: Ga met je gedachten naar je navel. Ik: Navel, navel, haha, navelpluis, Nijntje Pluis. Betje Big, Poesje Nel (Gevolgd door de eerste twee pagina’s van het boekje Poesje Nel van Dick Bruna. Vraag me niet waarom ik deze uit mijn hoofd ken. Geen idee, maar dit ligt ergens temidden van de stapel nutteloze informatie in een laatje in mijn hersenen.)
Zij: Voel je schouders. Ik: Hoofd, schouders, knie en teen.
Zij: Concentreer je op je nek. Ik: My neck, my back, lick my pussy and my crack.
Zij: Voel je gezicht, je kin, je kaken en je mond. Ik: Ik heb zin in warme chocomel. En een eierkoek. En pizza.
Zij: Concentreer je op je hoofd. Ik: Hoofd, schouders knie en… Nee! Opletten!
Zij: Concentreer je tenslotte op je kruin. Ik: Kruin, kruin, kruim, broodkruim, paneermeel, schnitzel, apfelstrudel, zin in, ik heb honger.
Zij: Kom langzaam weer terug in het nu. Ik: Waar was ik net dan?
Hoe erg ik het vond dat de sessies door omstandigheden ineens niet meer doorgingen? Niet zo heel erg. Mijn mind was toch al full genoeg.
