Voor iemand die geen reet snapt van moderne techniek, maak ik er wel dankbaar gebruik van en laat ik mijn leven toch regelmatig beheersen door de nieuwste snufjes. Ik begrijp niet hoe een computer werkt, hoe wifi werkt, hoe het mogelijk is dat ik met mijn vriend kan bellen die 1500 km verderop woont en hoe het internet precies weet welke uitnodigende reclames ze me moeten voorschotelen. En toch koop ik een video-deurbel, slimme lampen, een zelfreinigende kattenbak en een smart-tv, allemaal met de bijbehorende apps uiteraard.
Ik kan op mijn telefoon zien wie er aan mijn deur staat en er dan voor kiezen om open te maken, via mijn telefoon te roepen dat ik niet thuis ben of diegene volledig te negeren (dat laatste gebeurt in circa 99% van de gevallen). Ik kan op de bank zitten en zeggen “Hey Google, doe het licht boven de keukentafel aan!” en hups, het licht gaat aan zonder dat ik mijn luie reet van de bank hoef te bewegen, want stel je voor ik moet 3 meter lopen en heel vermoeiend op een ouderwets knopje duwen. De kattenbak “ziet” wanneer één van mijn pluizige monsters heeft gepoept, draait een rondje, filtert de korrels en ik hoef alleen nog 1 keer per week de Poopybag te vervangen en wat korrels bij te vullen. Zodra ik ’s avonds de tv aan zet, springt vanzelf ook de Xbox aan, want dat ding weet heus wel dat ik geen tv ga kijken, maar dat ik al de hele dag uitkijk naar een potje gamen met mijn lief. En als ik toevallig wel een keer tv wil kijken, gaat de Xbox vanzelf wel weer uit als die zich te lang verwaarloosd voelt.
Maar het ergste zijn toch wel de telefoon zelf (die inmiddels vergroeid is met mijn hand), de smartwatch, de slimme weegschaal en die irritante avocado app. Die dingen weten echt alles over me en dat ben ik zelf schuld.
Altijd als mijn vriend uit Noorwegen een paar weken bij mij is, verandert mijn leven in een soort bourgondisch vreetfestival. Hij wil van alles eten en drinken dat in Noorwegen ofwel te duur ofwel niet verkrijgbaar is. De glazen Duvel sla ik dan wel over, maar de hapjes die daarmee gepaard gaan, kan ik niet weerstaan. Friet, snacks, chips, nootjes, kaas, worst, ik schuif het naar binnen alsof ik wekenlang op een onbewoond eiland heb zitten verhongeren. Dat betekent ook dat, als ik hem weer naar het vliegveld breng, ik altijd een paar kilo meer weeg dan toen ik hem ophaalde. Die kilo’s moeten er daarna natuurlijk ook weer af, dus dan begint het neurotisch bijhouden van allerlei cijfertjes in allerlei apps met allerlei overbodige hulpmiddelen.
Op de gekke avocado app kan ik invullen wat ik weeg en wat ik graag wil wegen (daar vul ik dan altijd een streefgewicht in dat ik niet meer heb bereikt sinds ik mijn dochters de wereld in slingerde) en die rekent dan voor me uit hoeveel calorieën ik per dag mag binnenkrijgen. Meestal eet ik als ik alleen ben sowieso al niet meer dan dat, maar toch ga ik hier vol overgave mee aan de slag. Ik maak foto’s van mijn maaltijden en scan barcodes alsof mijn leven ervan afhangt en de app vertelt me precies hoeveel calorieën en voedingsstoffen ik teveel of te weinig heb gehad. Vervolgens erger ik me dood aan mezelf als ik een keer een minder goede dag heb en krijg ik schouderklopjes van mezelf als ik het goed doe. Volledig krankzinnig.
Intussen houdt mijn smartwatch mijn hartslag voor me bij en of ik goed slaap, of ik genoeg droom, hoeveel stappen ik zet, of ik niet te lang stilzit en hoeveel calorieën ik verbrand. Alleen al op mijn werk verbrand ik net zoveel als mijn 18-jarige ik die 6 uur lang op wodka-red bull op de dansvloer stond en dan sport ik ook nog regelmatig, dus ook hier hoef ik me niet echt druk om te maken, maar toch. Meten is weten, dus dan weet ik het in ieder geval zeker.
En tenslotte die weegschaal… Ik kocht pas een nieuwe, een hele slimme, maar het is ook gewoon een hele ongenuanceerde, empathieloze hufter. Ik weet dus nu niet alleen hoeveel ik weeg, maar ook het gewicht van mijn vetmassa (alleen dat confronterende woord al), spiermassa, eiwitmassa, mijn botten, hoeveel water er in mijn lijf zit etcetera etcetera. Verder vertelt dat onding me wat mijn lichaamsleeftijd is, wat dat dan ook mag betekenen, en die is standaard net iets te hoog. En tot overmaat van ramp laat die eikel me weten wat mijn ideale gewicht is. Nou, als ik die wil bereiken, zal ik terug moeten naar mijn ietwat anorectische studententijd of gewoon helemaal stoppen met eten. Dat gaat niet gebeuren natuurlijk, want daar ben ik veel te Limburgs voor.
Maar kort verhaal lang: het klinkt obsessiever dan het is, ik leg gewoon graag dingen vast. Ik ben oké, mijn bmi is gezond, ik eet prima, de kilo’s die er laatst aankwamen zijn er al af en over 3 weken komt mijn vriend weer, dus dan is het cirkeltje weer rond en, na een paar weken samen, mijn buikje ook.
