En daar was ik weer. 3e keer sauna in 2 maanden tijd. Ik ben er inmiddels kind aan huis en het is ook niet meer eng om alleen te gaan. Ik wandel elke sauna binnen alsof ik mijn eigen woonkamer betreed, al is het dan wel een woonkamer met een op hol geslagen thermostaat en thuis draag ik doorgaans meer kleding.
Ik heb inmiddels ook zo mijn eigen ritueeltjes, maar deze dag begon met een error in mijn brein omdat “mijn” kluisje al bezet was. Ik moest switchen van kluisje 111 naar 150. Heftig! Toen ik vervolgens wilde starten met scrubben en douchen, ontstond er voor mijn neus een bonding-ritueel tussen een paar dames die elkaar wilden leren kennen en elkaars rug gingen scrubben. Of ze mijn rug ook moesten doen..? Ik dacht het niet. Ik ben best kletserig (understatement), maar in de sauna ben ik niet om sociaal te doen en zeer zeker niet om door mensen aangeraakt te worden. En dus vluchtte ik het stoombad in, in plaats van eerst te gaan zwemmen.
Omdat ik een belachelijk drukke periode achter de rug had en mijn lijf de laatste dagen voelde alsof een aantal scharnieren wel wat WD-40 konden gebruiken, boekte ik last minute een hot stone massage. De massage was uiteraard heerlijk, maar ik werd wel geconfronteerd met mijn rare neuroses. Zo word ik soms onrustig van asymmetrie. Ik had het even moeilijk toen de masseuse die stenen niet precies in het midden van mijn rug legde. Ze legde ook stenen in mijn handen, op mijn onderbenen en mijn voetzolen en ik maakte er een sport van om zo stil te blijven liggen dat ze er niet vanaf vielen. Lastig, maar het lukte.
Na de massage moest ik rusten en drinken, dus slenterde ik met een afdruk van de massagetafel in mijn voorhoofd richting het restaurant. Geen idee wat voor bodylotion ze op me had gesmeerd, maar ik rook naar kerstmis. Ik nam heel overmoedig het 12-uurtje: soep in een fancy glaasje, een mini-uitsmijter en een kroket op brood. Hartstikke overdreven, maar ik at netjes mijn bord leeg, inclusief de saaie salade die er volgens mij altijd alleen voor de sier ligt.
Halverwege de dag wilde ik rusten in de cocoon-ruimte. Dit is een rustruimte vol stapelbedden, vormgegeven als futuristische bedstedes in de wanden van een ruimteschip. Ik kreeg flashbacks naar die keer dat ik hier met mijn dochters was en de cocoonruimte veranderde in een soort apenkooi waar van rust weinig sprake was. Als ik toen een broek aan had gehad, had ik bijna in mijn broek gepiest van het lachen. Helaas was er nu een klankschalensessie aan de gang. Dan kun je voor 7 euro, liggend onder een dekentje, luisteren hoe iemand passive aggressive over een paar pannen wrijft. Ik besloot later terug te komen.
Dan maar in het bubbelbad. Waar ik zo kan genieten van de rust die over me heen valt als het bubbelen stopt, zat er nu een ware bubbeljunk naast me. Zodra het bubbelen stopte, vloog ze met één grote vlinderslag naar de overkant van het bad en begon ze manisch op de groene knop te rammen om de bubbels weer aan te zetten. Toen er iemand anders bij die knop zat en niet snel genoeg drukte, begon ze te gillen: “Hard duwen! Met je duim! Keihard duwen!” Ik dacht alleen maar: calm your sagging titties en neem een klankschalensessie!
Na de heetste sauna (die raden ze aan om op je slippers te betreden zodat je voetzolen niet verbranden, maar vervolgens moet je dus wel die gloeiende slippers weer aan, die nog net niet zijn gesmolten tot een plasje kunststof) en een rondje wisselbaden, die toch altijd voelen als de koud-warm-koud-warm-ervaring in de douches op Pinkpop, zakte ik onderuit in het kruidenbad. Aangezien ik daar dreigde in slaap te vallen en ik niet de krant in wilde als de suffe soepkip die verdronk in een reusachtige portie kruidenbouillon, probeerde ik de cocoon-ruimte nog eens. Deze was leeg, dus ging ik voor een cocon bovenin. Ik scharrelde heel dapper het trapje op en daar lag ik dan, heel hoog bij een raam, uitkijkend op het gekrioel van mensen die het een stuk drukker hadden dan ik. Het was helaas niet zo dat ik de cocon in kroop als een slome rups en eruit vloog als een sierlijke vlinder. Ik kroop er net zo lomp en onhandig uit als dat ik er was ingekropen. Voordat ik de ruimte verliet, zag ik een grote gong staan. Ik kon de verleiding niet weerstaan om er even op te slaan. Excuses aan de meneer die langsliep en zich rot schrok.
Buiten was vandaag een groot contrast met de vorige keer toen de hele wereld een sauna leek. Er waren geen luidruchtige toeristen die ligbedden reserveerden met hun handdoeken. Sterker nog, ik lag er alleen. En wat een zaligheid om te zwemmen in dit weer. Terwijl je lijf gaar kookte in het warme zwembad, voelde je de koele wind in je gezicht en de frisse regendruppels op je hoofd. Ik denk niet dat ik ooit zenner ben geweest dan dit. Vorige keer was ik zo loom gestoomd dat ik voor het avondeten al vertrok. Vandaag besloot ik mezelf op een lekker diner te trakteren, maar geen ingewikkelde pastaslierten met rode saus dit keer. Ik twijfelde nog even over de saté, maar in gedachte zag ik al voor me hoe ik het vlees probeerde van dat stokje los te beitelen en hoe er dan een stuk kip in bruine saus door het restaurant vloog. Ik ging voor een veilige pepersteak (al is niets echt veilig bij mij) en daarna met een relaxed rond buikje naar huis.
