Ik ben een gevoelige dame met een gevoelig hoofd. Of eigenlijk kan ik beter zeggen dat mijn hoofd vaak fungeert als een soort antenne, een uit de kluiten gewassen voelspriet voor onheil. Ik ben niet heel zweverig aangelegd, maar soms gebeuren er van die onverklaarbare dingen. Of ze zijn wel verklaarbaar, maar ik ken de verklaring niet.
Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik een obsessie heb met kerken en kerkhoven. Liefst loop ik elke kerk binnen en wandel ik even over elk kerkhof. Ik kan er uren op een bankje zitten en word er rustig van. Maar op bepaalde plekken op kerkhoven (en af en toe ook op willekeurige andere locaties) gebeurt er iets met mijn hoofdhuid. Ik noem het ‘kriebels op mijn hoofd’. Het zijn niet de kriebels die je voelt bij hoofdluis of ander ongedierte, maar kriebels die diep van binnen komen, alsof je nekharen rechtop gaan staan, maar dan bovenop mijn hoofd.
Ik dacht er nooit al teveel over na, totdat ik jaren geleden op vakantie in Hongarije die onheilspellende kriebels extra hard voelde terwijl ik ’s avonds mijn tanden stond te poetsen. Op één of andere manier voelde ik toen dat er iets niet goed was en ik zei tegen mijn toenmalige echtgenoot dat er iets aan de hand was met mijn vader. Hij lachte het weg en zei dat ik het echt wel zou horen als er iets was gebeurd. Dus ik probeerde me er niet verder druk om te maken. Na de vakantie kregen we echter te horen dat er wel degelijk iets mis was. Datzelfde gebeurde jaren later nog een keer. Sindsdien krijg ik altijd een licht paniekgevoel als ik kriebels op mijn hoofd voel op andere plekken dan het kerkhof. Ik check dan meteen mijn telefoon op gemiste oproepen van mijn ouders en blijf urenlang nerveus. Ik hoop dan bijna dat het toch een uit de hand gelopen nest luizen is (ik krijg nu ook kriebels, maar dit keer zit het tussen mijn oren) of gewoon iets stoms zoals dat iemand die ik lief vind zijn teen heeft gestoten.
Maar mijn hoofd doet nog iets waarvan ik mijn halve leven heb gedacht dat het normaal was, totdat ik erachter kwam dat niet zomaar iedereen dit heeft. Als ik de slappe lach heb (en dat komt nogal vaak voor) gaan de verdikkingen onderaan mijn achterhoofd, vlak boven mijn nek, pijn doen. Het is echt een rotgevoel, maar omdat het alleen gebeurt bij de slappe lach, associeer ik het met iets positiefs. Jaren geleden kwam ik er (tijdens één van onze vele slappe-lach-momenten) achter dat één van mijn dochters dit ook heeft en sindsdien noemen we het onze lachknobbels. Ik heb dit fenomeen ooit proberen te Googelen, maar dan lijk ik de meest vreselijke aandoeningen te hebben en krijg ik de neiging om mijn uitvaart alvast te plannen, dus dat doe ik niet meer. Ik heb besloten dat het gewoon lachknobbels zijn met een soort ingebouwd alarm om me te laten weten wanneer ik echt teveel lol heb.
