IWIH heeft een probleem, en dat probleem heet: de DJ.
Gisteren zocht hij naar een oldschool liveset op Youtube, klaar om te genieten van een MC die eigenlijk alles zelf deed. Live geschreven, live getimed, live doorleefd. Puur meesterschap. En dan staat daar zo’n figuur achter twee laptops een usb af te spelen met een knop. Eén knop. Hij overstemt de hardwerkende MC. De hele set. Verpest.
Dat is het probleem met DJ’s, vindt IWIH: ze doen alsof ze iets maken, terwijl ze gewoon staan te wachten tot de track vanzelf overgaat. De MC zweet zich kapot, levert woord voor woord op het scherpste randje en wie krijgt applaus? De man met de koptelefoon om zijn nek die ogenschijnlijk geheel los van de teksten van de MC liedjes draait.
IWIH heeft het er weleens over gehad met MC-Djo die het roerend met hem eens was, totdat die zelf ook een DJ-set ging draaien op een buurtbarbecue en daarna nooit meer over het onderwerp begon.
Het ergste moment in de set kwam toen de DJ, zonder enige aankondiging, zonder enig respect voor het handwerk dat voor hem gebeurde, een zogenaamde drop deed. Gewoon, midden in de beste zin van de MC. Alle aandacht weg. Gefluit, handen in de lucht en applaus voor een geluidseffect dat een mens met een druk op een knop had veroorzaakt. Ieder wezen met enige motoriek in zijn lijf kan op een knopje drukken.
IWIH dronk die avond zijn Duvel niet als beloning. Hij dronk hem uit pure rouw. En nog een. Om het woord. Om de MC. Om een wereld waarin de knoppendrukker de eer krijgt, en de woordkunstenaar het stilzwijgen.
