Je kneedt het deeg. Rolt het uit. Snijdt tomaten in plakjes die net iets te dik zijn, of net iets te dun, het maakt niet uit, want je pleurt het toch in de oven. Je raspt een bonk mozzarella met de hand, uiteraard, want geraspte kaas is voor mensen zonder passie. Een halve avond later staat er iets wat lijkt op een pizza op tafel die je, eerlijk gezegd, ook gewoon voor twee euro en negenennegentig cent had kunnen halen bij de supermarkt. Maar dat bekt natuurlijk niet zo leuk onder je maten en je besties.
