In Nederland heb ik een hekel aan reizen met het openbaar vervoer. Het is te duur, te druk, te onbetrouwbaar, mensen zitten te dichtbij me, zijn te luidruchtig. Het is er ofwel te warm ofwel te koud, het is er vies en het stinkt. Het kan soms best handig zijn hoor, maar over het algemeen is het een noodzakelijk kwaad.
Op vakantie is openbaar vervoer wel leuk. Daar is het ook vaak te druk, daar stinkt het ook, maar het is anders. Het is nieuw, het is vreemd, het brengt je naar plaatsen waar je nog nooit bent geweest en je bent blij want je hebt vakantie. Alles is leuker op vakantie. Net als boodschappen doen. Thuis haat ik het intens, op vakantie is het amusement, een avontuur. Ook in Noorwegen ben ik gek op het ov. Deze week nog stapten we op goed geluk in een willekeurige bus, zonder plan, om zomaar op een mooie plek uit te stappen. Vrijwillig. En het was geweldig!
Maar mijn favoriete openbare vervoersmiddel aller tijden is toch wel Bybanen Bergen. Dat is een lightrail, die weliswaar ook niet spotgoedkoop is, maar wel fantastisch (in mijn hoofd dan). De bybane rijdt elke dag, de hele dag door, heel vaak per uur en komt altijd op tijd. Er zitten daar ook mensen in mijn aura te hijgen als het druk is, maar je mag er niet eten en drinken, dus het is er schoon. En ik verdenk de Noren ervan dat ze niet zweten, omdat het altijd stervenskoud is in dat land, dus het stinkt er niet.
Dus ik ben fan! Ik ben zo enorm fan dat ik 2 jaar geleden op vakantie in Bergen tijdens een solo-wandeling een idee kreeg: de Bybanen-tour. Dat gebeurt als ik alleen ben en mijn brein op hol slaat. Dan krijg ik ideeën. Heel vaak zijn dat waardeloze of volslagen idiote ideeën, maar dit was een topidee. De bedoeling was dat ik bij het beginpunt van de route zou starten en dan bij elke halte zou uitstappen om daar een korte wandeling te doen en de omgeving te verkennen. Aangezien er twee lijnen zijn (een lange en een korte, die gedeeltelijk parallel lopen en elkaar op een aantal plaatsen kruisen) moest ik dit verdelen over drie dagen.
Zo gezegd, zo gedaan. Het eerste deel van mijn Bybanen-tour vond plaats op twee dagen in november 2024. Ik Was In Haren was aan het werk, dus ik ging alleen. Ik begon bij het vliegveld en ging langzaam richting het centrum. Bij elke halte stapte ik uit, wandelde even rond, maakte teveel foto’s zoals altijd en stapte even later weer in. Onderweg naar de volgende halte maakte ik notities over de omgeving. Er lag sneeuw, het was vreselijk koud, dus het was tevens een soort sauna-tocht. Warme bybane – ijskoude buitenlucht – warme bybane – steenkoude buitenlucht. Mijn rechterhand was aan het einde van de dag bevroren, want daarmee maakte ik foto’s, terwijl mijn linkerhand lekker warm en veilig in een handschoen in mijn slaapzakjas zat. Maar het was een perfecte tijdsbesteding. Ik ontdekte prachtige plekjes die Ik Was In Haren nog nooit had gezien in al die tijd dat hij daar woonde en zo ontstond er een hele lijst met wandelroutes, die we later konden lopen.
In februari 2025 deed ik deel 2, samen met Ik Was In Haren. Deze kortere route deden we in één middag. Ook die dag was het echt Noors winterweer, maar nu duurde het geen hele dag en had ik iemand bij me aan wie ik me kon warmen tussendoor, dus mijn rechterhand was een stuk minder bevroren dan de keer ervoor.
En zo kwam het dat ik een beetje een Bybanen-deskundige werd. Ik ken de routes inmiddels bijna uit mijn hoofd, herken sommige chauffeurs, ik herken de unieke melodietjes bij elke halte en weet precies welke mooie wandeling bij welke halte hoort. Had ik al gezegd dat ik fan ben? Ik heb besloten dat, als ik hier ooit ga wonen, ik ga solliciteren bij Bybanen Bergen. Ik word Bybanen-chauffeuse!
