Terje heeft een dagelijkse herinnering in zijn agenda gezet. Niet “lunch” of “1-op-1 met Marcel”, maar een blok van vijftien minuten met de titel “WC”, elke dag om dezelfde tijd. Stig laat niets aan het toeval over. Stig staat. Bij de deur, met zijn rug tegen de muur, terwijl de schoonmaakster naar binnen gaat met haar karretje en haar roze doekje en haar spray, en Stig wacht tot ze weer naar buiten komt, waarna hij zonder iets te zeggen naar binnen glipt zoals een man die een parkeerplek claimt zodra de vorige auto is gestart.
En dan Kristina. Kristina eet om half negen haar moeilijke vrouwenyoghurt. Niet de gewone, de andere, die met de vezels, de yoghurt die iets van je vraagt in plaats van iets geeft. Ze eet hem niet omdat ze trek heeft. Ze eet hem omdat er een schema bestaat, ergens bij het schoonmaakbedrijf, dat zij nooit heeft gezien en nooit zal zien, en waar ze zich al negen jaar naar richt met de precisie van iemand die een raket lanceert. Half negen yoghurt, half tien lichaam. Geen marge.
Het klopt bijna altijd. Dat is het gekke. Klokslag half tien staat Kristina op, loopt naar het toilet, en het toilet staat klaar voor haar zoals een hotelkamer klaarstaat voor een gast die zijn aankomsttijd heeft doorgegeven. Niemand op de afdeling heeft door hoeveel jaar het heeft gekost om dat uur zo strak te krijgen. Niemand vraagt ernaar. Ze doet het gewoon, elke ochtend, een vrouw die haar eigen spijsvertering heeft omgebouwd tot een logistiek proces met een sluitspiertijd.
Dan is er de andere schoonmaakster. Degene die vijf minuten later is, of, nog erger, een andere volgorde aanhoudt en eerst bij de vergaderzalen begint. Op die dagen zie je het aan Kristina voordat je het weet. Ze kijkt niet meer naar haar scherm. Ze kijkt naar de gang. Ze staat op, gaat weer zitten, staat weer op. Ze heeft het nooit hardop “een groot probleem” genoemd waar iemand bij was, maar het woord hangt om haar heen als ze langs het bureau van Terje loopt met een blik die zegt: dit had niet moeten gebeuren, dit was niet de afspraak.
Tegen tienen is het toilet alweer even goor als om negen uur, want blijkbaar is de stoelgang van een heel kantoor zo strak gesynchroniseerd met het schoonmaakschema dat er binnen dertig minuten een volledige, ongefilterde belasting overheen gaat. De schoonmaakster maakt niet zozeer een toilet schoon als wel geeft ze een startschot af.
Wat er gebeurt als de schoonmaakster ziek is of staakt, wil niemand weten.
