Als welvarende Nederlander (lees: werkend of naar schoolgaand) ontkwam je afgelopen week niet aan het, ons land typerende, pokkenweer. Op tijd aankomen bij een afspraak met extra tegenwind door klapperende regenponcho’s, of het wagen van een fietstocht vol adrenaline waarbij je zo een honderd keer bijna onder een auto terecht komt door gevechten met de paraplu, zijn geen schoonvoorbeelden van geluk. Als welvarende Nederlander moet je hiermee kunnen dealen. En nu reist de vraag: “Weet menig gelukszoeker dit wel?”
Stel je voor, je bent een gelukszoeker en zit in Turkije lekker in de zon met een glaasje munt thee, wanneer je hoort dat je in Nederland goed opgeleid kúnt worden, maar dat in case je daar geen zin in hebt, er in Nederland ook gratis uitkeringen worden uitgedeeld. In je ogen verschijnen al cash-tekens waardoor je niet meer nuchter kunt nadenken, en in één klap wordt het je doel om kosten wat het kost in het walhalla van West-Europa terecht te komen.
Je pakt snel je belangrijkste bezittingen in en waagt je de reis naar Griekenland, in Griekenland is toch geen geld dus je gaat verder, op een of andere manier kom je uiteindelijk in Hongarije terecht. Vanaf daar rijden geen treinen meer. Nu blijkt het weer hoe belangrijk het is om licht gepakt te zijn, nu hoef je op je voettocht namelijk minder te sjouwen. Enige dingetje is dat het, naarmate je noordelijker komt, steeds kouder wordt… Als je dan eindelijk in de buurt van Nederland terecht bent gekomen, en nog maar een klein stukje hoeft tot je ergens warm ontvangen denkt te worden, begint het opeens te stortregenen! Natuurlijk heb je geen paraplu mee en het is maar een graad of 16. Water komt met bakken uit de lucht op je neergedaald.
Ik kan mij goed voorstellen dat je als je niet bekend bent met pokkeweer, je je zo ontmoedigd kunt voelen dat je het liefst zou willen dat je niet bestond. Je bent op het randje van je krachten en het voelt alsof je waarschijnlijk dood gaat aan die doorweekte kou, tenzij iemand je redt.
Ik pleit ervoor dat we alle gelukszoekers en picky-asielzoekers ook eens op de minder positieve kanten van het leven in ons land gaan wijzen. Wie doet er mee?
