Sterf, buurman, sterf!

Rustig zuip ik mijn blik Schultenbräu leeg en geniet ik van mijn uitkering. Want dat doe ik nog elke dag, genieten. Terwijl ik vanachter mijn pretcilinder de buurt in de gaten houd, blijft mijn blik hangen op mijn buurman. Hij druk met timmeren. Ik wist niet eens dat de beste man handig was! Omdat ik me verveel trek ik mijn stoute Crocs aan en sjok naar buiten.

“Buurman! Alles kids?” vraag ik hem. Hij kijkt op van zijn bouwsel en vertelt me dat alles in orde is om vervolgens mij dezelfde vraag te stellen. Uiteraard gaat het met deze uitkeringstrekker goed, wat denkt die mafketel wel niet? Hoewel ik liever wat meer van de overheid kreeg. Dat dan weer wel.

“Maar buurman, heeft u wilde plannen?” Het zweet droop over zijn kale kop, zijn shirt was onder zijn oksels doorweekt en op de rug van zijn shirt zaten donkere kringen. Vlekken die noeste arbeid verraadden. En dat is nogal ongewoon in onze wijk. In principe drinken we hier bier op straat en ruimt de gemeente de volgende dag de zooi weer op.

“Ja, meid, ik ben een behoorlijk hekwerk aan het bouwen!”
“Toe maar, buurman. Vanwaar dit idiote plan?”
“Och ja, nu de vluchtelingen onze kant op schijnen te komen, wil ik me kunnen verdedigen.”
“Ah, een echte PVV’er?”
“In hart en nieren, meid!”
“Succes buurman, zet ‘m op.”

Ik vervloekte de beste man toen ik wegliep. Tegelijkertijd realiseerde ik mij dat er geen enkele PVV’er beschikt over een goed stel hersenen. Ze zouden PVV’ers het stemrecht moeten ontnemen.

Ik weet wat me te doen staat. Ik ga de politiek in! En zodra ik een zetel heb bemachtigd pleit ik voor de invoering van een IQ-test bij de stemlokalen. Een fantastisch stukje extra veiligheid voor onze maatschappij!