Geluksdag van Ik was in Haren

Gillende sirenes wekten IWIH vanmorgen uit bed. Gezien de kracht waarmee het geluid IWIH er aan doet herinneren dat hij gisteravond te veel gezopen heeft, moet er dichtbij huis iets aan de hand zijn. En jawel, op de hoek van zijn straat staan twee ambulances en twee politiewagens. Er naar toe gelopen, ziet IWIH een mevrouw met haar voorhoofd rustig slapen tegen de voorruit. Een kind wat vermoedelijk achterin zat, lag gapend op het dashboard. Boven het kind bungelde een luchtverfrisser in de vorm van een kerstboom, heel zachtjes nog na van de klap. De moeder had de auto vakkundig tegen een lantaarnpaal geboord, welke nu met zijn bovenkant de grond raakte, alsof hij boog voor zijn publiek. Twee ambulancebroeders probeerden voorzichtig een nekbrace aan te brengen, zodat ze de vrouw uit de auto konden halen, zonder verdere schade aan te brengen aan haar nekwervels.  Achter de verfrommelde BMW was een ambulancebroeder bezig met het verzorgen van de verwondingen van een oudere dame, wiens fiets zich nog gedeeltelijk onder het rechter voorwiel van de BMW bevond. Op straat lagen haar boodschappen verspreid over een aantal meters. Haar val gaf een weekmenu vol aardappels met diverse groentes weer. “Ik stak mijn hand nog uit!”, riep de oudere dame telkens tegen iedereen die het maar horen wilde. IWIH kan zich wel enigszins indenken wat er gebeurd is, maar zoals een goed burger betaamt, sprak hij één van de agenten aan en vroeg hem wat er was gebeurd. De uitleg ging compleet aan IWIH voorbij en het monoloog van de agent, was niets meer dan een soort irritante ruis langs de oren van IWIH. IWIH had zijn aandacht inmiddels ergens anders op gericht. De ogen van IWIH zagen een schittering. De schittering volgend zag IWIH, dat deze afkomstig was van een euromuntstuk welk naast het portier van de BMW lag. Zonder de aandacht te trekken, liep IWIH voorzichtig richting de BMW. Hij pakte het euromuntstuk van de grond en stopte het vlug in zijn jas. Vervolgens maakte IWIH rechtsomkeert en terwijl hij naar huis liep, voelend aan het euromuntstuk in zijn jas, besefte IWIH dat dit wel z’n geluksdag moest zijn…