Wasmachine

Mijn vriendin hoorde het te laat. Het draaien met knarsende slagen was al begonnen op zolder. Met angst in haar warme pantoffels liep ze voorzichtig de trap op naar haar wasmachine.

De wasmachine had in het verleden al vaker tegen haar gepraat, iets wat haar zorgen baarde. Tegen de monteur heeft ze over dit praten nooit iets gezegd, uit angst dat de wasmachine uit huis geplaatst zou worden. Nee, dat zou ze zichzelf nooit vergeven.

Na een lange klim de trap op, (had de trap altijd al zoveel treden?) stond ze daar dan oog in oog met de wasmachine. De wasmachine keek haar spottend aan en begon haar te jennen met haar ietwat scheve bril. “Nu ben ik zat! Jij wasmachine, maar nu niet meer!”, beet mijn vriendin dapper van zich af. De wasmachine gaf geen krimp en begon nonchalant te spoelen. “Vitrinekast”, hoorde ze de wasmachine telkens zachtjes zeggen en de woorden dreunden na in haar hoofd. Nee, fijn was het niet, de wasmachine werkte een bont programma af.

Het duurde maar even of de wasmachine had versterking gezocht en vond deze in de droger. Hoewel mijn vriendin door haar leeftijd nogal eens transpireert, had de droger het laatste beetje condens van de door haar zo gehate vitrinekast op haar neus weggenomen.

Uiteindelijk was na een lange tijd mijn vriendin zo verstandig mij in te lichten. Ik ben direct naar de vitrinekast toe gereden. Met een gladgestreken gezicht stonden daar de wasmachine en de droger net te doen of er niets aan de hand was. “Draai er maar niet omheen!”, riep ik tegen de twee machines, maar ze verroerden zich niet.

Na lang met mijn vriendin te hebben gepraat, kon ik haar overhalen een slotje op de deur naar zolder te zetten en de trap te blockeren. Want zeg nou zelf: wie wil er nu twee van die vreselijke machines in zijn of haar TL?