Ik zit laatst op Schiphol, wachtend op mijn vlucht naar Alanya, met een goede, bruine Hollandse koffie, geen latte-macchiato-onzin, en ik kijk om me heen. En weet je wat ik zie? Ik zie mezelf niet meer terug. Nergens.
Overal koffers met rare stickers. Overal mensen die druk praten in talen die niet de mijne zijn. Een meneer naast me belt met zijn moeder, gok ik, in iets wat klinkt als Arabisch, of misschien Turks, ik kan dat niet zo goed uit elkaar houden en dat hoort ook niet mijn taak te zijn. Dat is precies het probleem. Vroeger wist je het meteen: Nederlander, herkenbaar, knikje, doorlopen. Nu is het een soort taalsoep en ik ben de enige peterselie die er niet bij past.
Ik zeg het maar gewoon eerlijk, met alle respect, zonder enig vooroordeel: ik voel me hier niet meer thuis. En dat is gek, want dit is mijn luchthaven. Schiphol. De naam zegt het al: “schip”-“hol”, dat is Nederlandser dan een boerenbontbordje boerenkool met worst. En toch loop ik hier als een vreemdeling in mijn eigen vertrekhal.
De bordjes zijn nota bene in het Engels. Eerst. Pas daarna Nederlands, soms. Alsof wij hier de gasten zijn.
Ik wil niemand uitsluiten, dat moet gezegd worden, ik ben de tolerantste man die je kent, maar tolerantie heeft grenzen en die grens ligt ergens bij Duitsland, Belgie en de douane. Want als ik straks in het buitenland ben, in Turkije, dan verwacht ík ook dat ze daar Turks praten en zich aanpassen aan mij. Zo werkt het toch?
En waarom kunnen die buitenlanders niet in hun eigen land gaan vliegen? Ze hebben daar toch ook luchthavens?
Maar goed, mijn voorstel, en ik denk dat heel Nederland dit stilletjes met me eens is: een apart hek voor binnenlandse identiteit. Een soort schaduw-Schiphol, alleen voor mensen die de Top 2000 uit hun hoofd kennen en weten wat een tompoes is zonder dat het wordt uitgelegd. Daar kunnen we gewoon onszelf zijn. Geen koffers met rare stickers. Geen talen die ik niet herken. Alleen filterkoffie, stroopwafels, een AH to go, en de stem van Gaston Starreveld die over de intercom omroept dat de KLM-vlucht naar Aruba vertraagd is wegens “capaciteitsproblemen op het Nederlandse, authentieke voorplein.”
Want zo hoort een luchthaven te voelen. Vertrouwd. Veilig. Puur Nederlands. En van ons.
