Vrijdagochtend om half 6 was ik alweer klaarwakker. Ik vind het altijd knap als mensen door al het geroezemoes heen kunnen slapen. Ik mis dat talent. Maar op Pinkpop heeft het vooral voordelen. Je bent de tent uit voordat die verandert in een broeikas en je kunt heerlijk rustig douchen. En dus ging ik, volgens traditie achterlijk vroeg douchen.
Mijn eerste douche-ervaring van deze Pinkpop-editie was niet de meest positieve. Dat kwam dit keer niet door de douches zelf, want die waren heerlijk warm met de perfecte waterdruk (wel echt een goede straal, maar niet het gevoel dat je tepels van je lijf worden gehogedrukreinigd), maar ik stond zelf te stunten. Eerst liet ik mijn toilettas vallen, waardoor er een tube crème bij mijn buurman in de douche eindigde (hij schoof ‘m subtiel met zijn voet terug) en een bus deo de douche uitrolde. Dus ik schoot behendig (lees onhandig) en poedelnaakt de douche uit om mijn deo te redden. Vervolgens viel mijn handdoek in het water en kwam ik erachter dat ik geen onderbroek had meegenomen. Top!
Maar goed, ik kon fris gewassen aan de 1e festivaldag beginnen. Het was die dag 37 graden, dus ik was welgeteld een kwartier fris. Zo’n dag is, behalve heel veel muziek, dan ook een constant gevecht tegen oververhitting, uitdroging en verbranding. We hebben daar zo onze weg in gevonden met rituelen als: elk uur de waterflesjes vullen, hoofddoekje/petje nat maken, doeken nat maken en over ons heen leggen, elk uur zonnebrand smeren, waaieren met het programmaboekje en heel heel heel veel water drinken. En als het water te warm wordt om te drinken, giet je het flesje gewoon leeg over je hoofd. Na een kwartier ben je toch weer kurkdroog. Het eerste uur hadden we nog een fijne schaduwplek, maar omdat de hele wereld op die paar vierkante meter schaduw wilde zitten en je daar dan zat als een hoopje gebakken sardines in een heet blik, zijn we uiteindelijk maar gewoon lekker in de zon gaan zitten.
Qua muziek was dag 1 voor ons de minste dag. Vanwege de hitte en wat medische tegenvallers zijn we voornamelijk centraal tussen de twee hoofdpodia blijven zitten, zodat we ons elk uur alleen maar om hoefden te draaien. Dat klinkt lui (en is het ook), maar alsnog zetten we op zo’n dag gemiddeld 15000 stappen. Hoogtepunten waren voor ons The Vaccines, de bak herrie van Electric Callboy (een soort mix tussen Scooter en Rammstein) en Teddy Swims (een uit de kluiten gewassen teddybeer vol tattoos, die ook nog eens een goede stem heeft). Dieptepunten waren Natasha Bedingfield (ondanks de 3 meezingers), Roxy Dekker (Godzijdank moesten we toen schuilen voor een voorspelde horrorstorm, die uiteindelijk bleek te bestaan uit een briesje, 3 druppels regen en 1 bliksemschicht) en Zara Larsson (veel show, veel heupwiegen en derrière-draaien, weinig inhoud).
Tijdens Twenty One Pilots werden we moe (kunnen zij ook niks aan doen verder), dus we besloten halverwege al terug te gaan naar de camping. Dat bleek instinctief een goede keuze, alleen net iets te laat, want we waren nog op het festivalterrein toen die horrorstorm alsnog onverwacht op ons hoofd viel. Met enorme windvlagen en stortregen probeerden we die prutponcho’s aan te trekken. Op één of andere manier vind je nooit meteen de mouwen, probeer je je hoofd altijd eerst in een armgat te wurmen voordat je het juiste gat vindt, zit je capuchon opeens aan de voorkant tegen je gezicht geplakt en zijn die dingen altijd te kort. We gingen instant van uitgedroogd en bloedheet naar zeiknat en klappertand-koud. Met onze tassen onder de poncho tegen onze buik geklemd schuifelden we naar de camping en onderweg besloten we daar een heerlijk warme douche te nemen.
Maar op de camping stopte het met regenen en toen we ons met moeite van alle natte kleren hadden ontdaan in onze saunatent, hadden we er al geen zin meer in. Dus pyjama aan en de slaapzak in dan maar.
Na een uitmuntende nachtrust van maar liefst 4 uur en een iets soepeler verlopende doucheroutine, dronk ik mijn traditionele koffie op het feestplein (waar dan nog niet gefeest wordt, maar allemaal brakke, niet uitgeslapen mensen rondscharrelen in de meest fantasierijke pyjama’s) en bracht ik even het dagelijkse telefonisch verslag uit aan mijn lief, die bij elk verhaal weer dankbaar is dat hij hier niet bij hoeft te zijn. En na het luxe hotel-ontbijt (maar dan wel van het goedkoopste pauperhotel ooit) waren we weer klaar voor festivaldag 2.
Wordt vervolgd…
