IWIH liep vanochtend met frisse moed naar de pantry op kantoor, zoals elke ochtend. Niet omdat hij trek heeft in koffie, het woord trek is te groot voor de bruinige smerige troep die hier al jaren uit een apparaat komt, maar omdat het onderdeel is van een ritueel. Lopen, op het knopje duwen, wachten, terug naar bureau, doen alsof er gewerkt wordt. En dat zo’n 10 keer per dag.
Vanochtend stond er iets nieuws. Een gloednieuw apparaat, met een touchscreen, met afbeeldingen. Facility Management had eindelijk toegeslagen, en niet zuinig ook. Waar IWIH voorheen uit acht varianten smerige koffie kon kiezen, mag hij zich nu, als een soort winnaar van de hoofdprijs, uitleven op 73 soorten ranzige koffie. Macchiato’s met namen die klinken als skivakantiebestemmingen. Iets met karamel dat eruitziet als een dessert maar smaakt als verwarmd leidingwater met loodresten.
IWIH stond er. Hij keek. Hij scrolde.
Want dat is het ‘m: er moet nu gescrold worden. Voor koffie. Op kantoor. Om zeven uur ’s ochtends.
Achter hem stond inmiddels Terje van procurement, die alleen een zwarte koffie wilde maar nu eerst door zes submenu’s heen moest klikken om te ontdekken dat “Zwarte Koffie” verstopt zat achter “Specialiteiten” -> “Klassiek” -> “Puur”. Achter Terje stond Mari van HR, die hardop verzuchtte dat ze net zo goed naar de supermarkt kon lopen. Achter Mari stond een stagiair die nog niet beseft dat dit zijn toekomst is.
De rij groeide. Niet langzaam, maar exponentieel, zoals een virus, of het kostenplaatje van het tunen van een Focus ST.
En het mooie is: niemand werd hier blijer van. Iedereen koos uiteindelijk toch weer hetzelfde bakje bruine moedeloosheid als voorheen, alleen nu na drie minuten besluiteloosheid voor een touchscreen, terwijl een stockfoto van koffiebonen je geduldig aankeek als een passief-agressieve psychische test.
Maar IWIH ziet ook hier, zoals altijd, de stille winst. Want terwijl iedereen in de rij staat te wachten op smaak nummer 47 van iemand die “Espresso Lungo Caramel Twist” probeert te begrijpen, hoeft hij niet aan zijn bureau te zitten. Hij hoeft niet te reageren op een mailtje. Hij hoeft niet te doen alsof hij luistert in de Teams-meeting.
Hij staat gewoon. In de rij. Bij het apparaat. Wachtend op niets, voor niets, met iedereen.
En dat, dames en heren van Facility Management, is precies waarom dit eigenlijk het beste apparaat is dat ooit op kantoor heeft gestaan.
IWIH kiest na zes minuten voor optie 1: gewoon koffie. Net als gisteren. Net als morgen. Net als tot aan zijn pensioen.
IWIH denkt inmiddels na over of je Duvel ook in een thermosfles kan meenemen.
