Boter. Het gele vetblok dat we collectief blijven behandelen alsof het een culinair recht is, in plaats van wat het werkelijk is: een glimmende klont verzadigd vet die vooral bewijst dat traditie sterker is dan gezond verstand. Want ja, boter is vieze, overbodige en ongezonde troep, en dat is nog de vriendelijke definitie.
Wetenschappelijk gezien is boter een soort LDL‑bom. Verzadigd vet jaagt je ‘slechte’ cholesterol omhoog met de subtiliteit van een kango, iets waar je cardioloog doorgaans niet om staat te juichen. Maar natuurlijk zijn er altijd mensen die roepen dat hun overgrootmoeder elke dag boter at en tóch stokoud werd. Statistisch gezien is dat ongeveer even overtuigend als zeggen dat roken gezond is omdat één tante toevallig 84 werd.
Qua calorieën is boter bovendien een kleine ramp. Eén eetlepel bevat meer energie dan de gemiddelde thuiswerker verbrandt tijdens een volledige dag van Teams-meetings, de was, strijken, stofzuigen, de afwas en het verwijderen van belangrijke e-mails. Maar we blijven het smeren, want ‘het hoort zo’. Traditie is tenslotte de meest sociaal geaccepteerde vorm van zelfdestructie.
Ik was in Haren constateert dat boter vooral een hardnekkig misverstand is dat dringend toe is aan een reality‑check. En IWIH slaat daar graag een deuk in.
