IWIH begrijpt veel dingen niet. Hij begrijpt bijvoorbeeld niet waarom mensen vrijwillig hardlopen, waarom iemand een caravan koopt of waarom ham ooit op een tosti terecht is gekomen. Maar het minst begrijpt hij waarom mensen tegenwoordig trots zijn op hun volgers. Niet een beetje trots, maar oprecht trots. Alsof het een diploma betreft. Alsof iemand een medicijn tegen kanker heeft gevonden of hoogstpersoonlijk een brug over het IJsselmeer heeft gebouwd. Op sociale media vliegen de felicitaties je om de oren zodra iemand een bepaald aantal volgers bereikt. “Op naar de 50.000!” of “Gefeliciteerd met deze mijlpaal!” En iedere keer vraagt IWIH zich af wat er precies gevierd wordt.
Want wat is een volger eigenlijk? Het is iemand die ooit op een knop heeft gedrukt. Dat is alles. Mensen besteden meer tijd besteden aan het bestellen van een Happy Meal. Toch doen we alsof een verzameling mensen die af en toe langs een bericht scrolt hetzelfde is als een persoonlijke prestatie. Niemand loopt door de supermarkt en zegt trots dat er vandaag 12.000 mensen naar hem hebben gekeken. Niemand meldt op een verjaardag dat er gisteren 40.000 mensen achter hem stonden bij de kassa. Maar zet hetzelfde verschijnsel op internet en ineens moet er taart worden aangesneden.
Hoe langer IWIH erover nadenkt, hoe vreemder het eigenlijk wordt. Die volgers kennen je niet. Ze helpen niet verhuizen. Ze komen niet langs als je auto niet start. Ze sturen geen kaartje als je in het ziekenhuis ligt. Sterker nog: de meesten zouden je waarschijnlijk niet herkennen als je naast ze stond bij de ieder jaar tot beste verkozen groenteafdeling van de Lidl. Toch spreken mensen erover alsof ze een loyaal leger hebben opgebouwd. “Ik heb 120.000 volgers.” Mooi. IWIH heeft een tante met drie katten. Dat zijn er iets minder, maar die komen tenminste nog opdagen als er wat te vreten valt.
Misschien is dat wel het vreemdste van social media. Vroeger maakten mensen indruk met wat ze deden. Ze bouwden een bedrijf, wonnen een wedstrijd of schreven een boek. Tegenwoordig lijken steeds meer mensen indruk te willen maken met het aantal onbekenden dat toevallig meekijkt terwijl ze een foto van hun magnetronmaaltijd posten. Alsof aandacht hetzelfde is geworden als prestatie en zichtbaarheid hetzelfde als succes.
IWIH kijkt ernaar en denkt dat de mensheid in korte tijd een opmerkelijke ontwikkeling heeft doorgemaakt. We zijn de eerste generatie die dankbaar is met het feit dat vreemden niet op “ontvolgen” hebben gedrukt.
Deel dit bericht alsjeblieft met al je volgers.
