Ik doe het al jaren: Bodybalance. Ik begon er 8 jaar geleden mee, toen ik als fitnessinstructrice bij een sportschool werkte en het is nog steeds mijn favoriete work-out. Mensen vragen vaak wat het precies is en dan antwoord ik altijd kort en bondig: een combinatie van Tai Chi, Pilates en Yoga. Ze knikken dan alsof ze het begrijpen, terwijl ik bijna letterlijk vraagtekens boven hun hoofden zie verschijnen.
Sinds een tijdje doe ik het samen met dochter 1. Op maandagochtend haasten we ons (ja, we hebben altijd haast, want we zijn altijd spullen kwijt vlak voordat we moeten vertrekken) met onze sporttassen en yoga-matjes naar de sportschool. Ze hebben daar ook wel matjes, maar door mijn lichte vorm van smetvrees wil ik niet op een matje liggen waar net iemand anders op heeft liggen zweten. Meestal zijn we als eerste in de zaal. Dat is vrij uniek voor ons, want normaal zijn we overal te laat of op z’n minst op het laatste moment, maar we willen graag een plekje achteraan in de zaal. Lekker onzichtbaar en anoniem, ver weg van de instructrice en zo dat niet de hele groep mijn in een sportlegging gepropte achterste als uitzicht heeft.
Meestal bestaat de groep uit circa 10 dames en 1 man. Ik weet nooit zeker of die man het echt leuk vindt of gewoon mee moet van zijn vrouw. Maar hoe dan ook, als iedereen op een matje is neergestreken, de schoenen heeft uitgetrokken (Bodybalance doe je op sokken of blote voeten, wat nog een reden is dat ik mijn eigen matje meeneem), begint de full body training van een uurtje. Elke 3 maanden is er een nieuwe release met nieuwe muziek en een nieuwe ‘choreo’, dus de eerste paar keer sta je daar nog volledig motorisch gestoord te klooien en zodra je de bewegingen uit je hoofd kent, veranderen ze weer.
De les begint altijd met een Tai Chi warming-up. Tai Chi is meer dan wat trage, vloeiende bewegingen, van oorsprong is het een Chinese vechtkunst, een filosofie waarbij alles draait om ademhaling (die ik nog wel eens vergeet totdat de instructrice ons erop attent maakt), concentratie en de balans tussen yin en yang. Als iedereen in de groep het goed doet, ziet het er prachtig uit, als een gestroomlijnde eenheid. In dit geval is het een bonte verzameling van voornamelijk overrijpe dames die met hun armen zwaaien en waarvan de helft niet snapt dat ze de instructrice moeten spiegelen en dus alles verkeerd om doen.
Daarna komt er een stukje Yoga, wat ook weer veel meer is dan rekken, strekken en in de knoop liggen. Het is een eeuwenoude discipline uit India (we zijn lekker multicultureel bezig) die je met houdingen en ademhalingstechnieken (oh ja, ademen…) helpt om balans te vinden tussen lichaam en geest en bewuster in het leven te staan. Nou zijn mijn dochter en ik extreem lenig door onze hypermobiliteit, maar om me heen hoor ik regelmatig mensen zodanig kreunen en kraken dat ik bang ben dat ik ze na de les uit de knoop moet halen.
Vervolgens komen we bij balans en kracht, waarbij je lang in een bepaalde houding of op 1 been moet staan. Hierbij moet ik vooral niet naar de mensen om me heen kijken die staan te wiebelen als een dronken wolkenkrabber tijdens een orkaan. We horen dan belachelijk zweverige zinnetjes als “voel je krachtig als een warrior” of “shine als een goddess”, maar heel eerlijk: als je daar zo stevig staat in de tree, warrior of goddess pose, dan voel je je ook echt een sterke strijder. Wel een strijder die de dag erna sterft van de spierpijn, maar dat zijn zorgen voor later.
Mijn minst favoriete onderdeel is Pilates, waarbij je je core traint, ofwel stomme buikspieroefeningen. Elke keer als ik denk dat ik echt niet meer kan, roept de instructrice dat we nog 10 keer gaan pulsen, dat we nog “maar” 20 crunches hoeven te doen of dat we nog even een standje zwaarder gaan en dan weet ik gewoon dat mijn buik de dag erna voelt alsof ik 6 uur lang de slappe lach heb gehad. Maar dan komt het: de kers op de taart of het chiazaad in de proteïnekwark, de avocado in de detox smoothie of whatever fitgirls eten. We eindigen met de cooling-down, lekker een beetje stretchen op chill-muziek en tenslotte de relaxation. En waar ik normaal echt niet kan ontspannen, kan ik me hier echt even overgeven aan mijn yoga-mat, gehuld in mijn woonvest, wegdromend bij de zen-muziek en trots op mezelf dat ik dit weer een uur heb volgehouden. En ik voel me zowel een Chinese strijder, als een Indiase godin als een Limburgse loemel of hoddel (Google maar).
